و بدينسان معلوم شد كه تازه وارد امام نبود، بلكه عبيدالله بن زياد و پسر مرجانه ملعون بود. حكمرانى كه حكومت مركزى شام به پيشنهاد سرجون مسيحى او را به كوفه فرستاد تا تحولات حركت امت را در اين شهر مهار كند. زيرا كه او با ويژگى‌هاى روحى كوفيان آشنا بود. تجربه ادارى شيطانى داشت و بر ستم و بيداد توانا بود.

كوفيان ... و اقدام مناسب‌

براى پيروزى هر حركت انقلابى كه قصد ايجاد دگرگونى در اوضاع سياسى هر سرزمينى را داشته باشد، به عوامل و شرايط چندى نياز است؛ كه شايسته است رهبرى آن حركت بدانها توجه داشته باشد و براى موفقيت اين حركت در راستاى رسيدن به هدف‌هاى از پيش تعيين شده بر اساس آنها عمل كند.

نگرش در تحرك اهل كوفه پس از مرگ معاويه- نپذيرفتن خلافت يزيد بن معاويه و مكاتبه با امام حسين در مكه و اظهار فرمانبردارى كردن و خواهان آمدن حضرت شدن- نشان مى‌دهد كه در آنجا مجموعه‌اى از شرايط وجود داشت كه لازم بود بزرگان و اشراف كوفه، كه تصدى اين كار را عهده‌دار بودند، براى تحقّق و فراهم ساختن آنها بكوشند تا اين قيام و نهضت به اهداف از پيش تعيين شده خود برسد.

نخستين و مهم‌ترين كارى كه كوفيان مخالف بايد انجام مى‌دادند اين بود كه نيروهايشان را بسيج كنند و هر چه زودتر، پيش از آمدن امام، اوضاع كوفه را به دست گيرند. به اين منظور براى مثال بايد حاكم اموى و معاونان و اركان ادارى و جاسوسانش را شناسايى و دستگير مى‌كردند. براى اينكه حكومت اموى براى مدتى طولانى از اخبار كوفه بى‌اطلاع بماند و پيش از آمدن امام عليه السلام با قيام مردم مقابله نكند خروج از كوفه را جز با مجوز ويژه ممنوع مى‌كردند. امام پس از آمدن، زمام امور را به دست بگيرد و انقلاب را به سوى هدف‌هاى كامل آن هدايت كند.

پى‌بردن به ضرورت چنين اقدام هايى تازگى نداشت و انديشه‌اى نبود كه تنها نوابغ سياسى بدان پى ببرند، بلكه عامه مردم نيز چنين چيزى را درك مى‌كردند. عبدالله عباس در ضرورت اقدام به چنين كارى خطاب به امام عليه السلام گفت: اگر اهل عراق خواهان شما