تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨١ - شرح آيات
چه آن را به/ ٧٦ حكمتى به او بخشيده بود. و مال ممدود به معنى فراوان و رشد كننده است. و طبرسى در مجمع گفته است: ميان مكّه و طائف، از شتران فراهم آمده و اسبان نشاندار و چارپايان كوچ داده شده و مستغلاتى كه غلّه و اجاره آنها قطع نمىشد و كنيزكان و غلامان و چشمههاى فراوان داشت؛ و گفتهاند كه مقصود از قطع نشدن غله آن است كه هنوز غله يك سال تمام نشده غله سال بعد مىرسيد و پيوسته ادامه داشت. و وليد را بستانى در طائف بود كه خير آن در تابستان و زمستان قطع نمىشد. [٤٥] وَ بَنِينَ شُهُوداً- و پسرانى با او در كنار هم،» زيرا ده پسر داشت كه با او در مكه هميشه حضور داشتند، و به سبب ثروتمندى نيازمند آن نبودند كه براى تجارت از مكّه خارج شوند. [٤٦] و فزونى فرزندان- و مخصوصا پسران- از بزرگترين نعمتها در آن دوره به شمار مىرفت، و از اين گذشته، همراه بودن آنان با پدر و سرورشان در ميان مردم مايه افزايش عزّت و هيبت او بود، و اين همه بر بزرگ عشيره بودند و جاه و ثروت داشتن او مىافزود. و رازى به اين معنى اشاره كرده و گفته است: آنان (فرزندان) مردانى بودند كه با او در مجامع و محافل حاضر مىشدند. [٤٧] كلمه «بنين» مفهومى گستردهتر از «اولاد» دارد، بدان سبب كه علاوه بر فرزندان صلبى فرزند خواندگان و اتباع را نيز شامل مىشود، زيرا كه ميان تابع و متبوع علاقه پسرخواندگى و پدرخواندگى وجود داشت، و همه آن كسانى كه بنا به مصلحتى بر گرد وليد حلقه زده بودند، و هنوز هم در پيرامون مترفان چنين مىكنند، طمع آن دارند كه خردههايى از طعام آن مترفان نصيب ايشان شود.
سپس چون خداوند متعال اراده كيد به او داشت، درهاى خيرات را بر او گشود تا در آخرت او را به حالى ملاقات كند كه هيچ بهره نيكى از آنها نبرده
[٤٥] - مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٨٧.
[٤٦] - همان جا.
[٤٧] - التفسير الكبير، ج ٣٠، ص ١٩٨.