تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٨ - شرح آيات
بَلْ لا يَخافُونَ الْآخِرَةَ- بلكه از آخرت بيم ندارند.» بنا بر اين خواستار نامه و صحيفه و معجزات ديگر شدن ايشان جز بهانهاى براى ايستارى كه براى خود انتخاب كردهاند و سرپوش گذاشتن بر روى چيز ديگرى كه ترس نداشتن از آخرت است نيست؛ آخرت تنها يك فكر مجرد نيست/ ١١٩ كه انسان مىبايستى با لقلقه زبان از آن ياد كند، و در حافظه آن را نگاه دارد، بلكه حقيقتى بزرگ است كه پيوسته بايد آن را عملا در كارهايى كه مىكند در نظر داشته باشد، و آثار آن در رفتار و شخصيت او آشكار شود، و بارزترين نشانههاى آن ترس از آخرت است با ترسيدن از عذاب و خشم خدا كه شايسته است بشر از آن بيمناك باشد. و نترسيدن از جهان ديگر، گاه نتيجهاى از كافر بودن محض به آن است، و گاه نتيجهاى از افكار توجيهى است كه آدمى آنها را با خيال خود مىبافد، همچون شرك ورزيدن به خدا و انديشههاى نادرست ديگر.
[٥٤- ٥٦] سپس خدا مىگويد
كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ- به راستى كه اين پند دادنى است.» يعنى: دورى گزيدن و روى گرداندن از قرآن آن را باطل نمىكند، چه آن به آيات و حقايق خود آدميان را به ياد بزرگترين حقايق مىاندازد، بدان سبب كه در آن از شرح و بيان همه چيز سخن رفته است.
رسول، خود مصداق ديگرى براى تذكره است، چه به همان هدفهايى مىپردازد كه قرآن براى آنها نازل شده است، و بزرگترين آنها به ياد آوردن پروردگار عز و جل براى انسان است كه از طريق دلايل و آياتى صورت مىگيرد كه در آنها عقل برانگيخته و ضمير بيدار مىشود، ولى بدون آن كه جبر و فشارى در كار باشد، پس بر رسول كارى جز بلاغ مبين لازم نيست، و قرآن نقشى جز بيان كردن حق و باطل با هم و قرار دادن انسان با تمام وجود مادى و معنوى او در برابر اختيار ندارد.
فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ- تا هر كه خواهد آن را به ياد دارد از آن پند گيرد.» اين كار را با اراده و فهم خود انجام دهد، چه هر انتخاب و گزينش ديگرى در نزد خدا مردود است، و به صاحب خود در دنيا و آخرت سودى نمىرساند، و