تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧١ - شرح آيات

خويش را وسيله‌اى براى تكبير احدى جز خدا همچون حكومتهاى ستمگر يا شخص خود و خويشان و طايفه‌اش، قرار ندهد، و از گونه آن دسته از عالمان دينى نباشد كه دين را وسيله‌اى براى مصالح خويش و بزرگ نشان دادن خود در اجتماع قرار مى‌دهند.

دوم: پاك كردن جامه.

وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ- و جامه خودت را پاك و پاكيزه كن.»/ ٦٧ به نظر مى‌رسد كه ثياب همه آنچه را كه به ظاهر شخصيت آدمى مربوط مى‌شود، در بر مى‌گيرد، كه بعضى از مصاديق آن را مفسران نقل كرده‌اند، از جمله

١- لباس، كه بر دعوتگر مكتبى واجب است كه به خوبى و پاكيزگى آن در جوّ حادّ مكتبى توجه داشته باشد، و اين درست نيست كه به بهانه درگير بودن در مبارزه اجتماعى از توجه به ظاهر خود غافل بماند، و بايد اين را بداند كه كردار و رفتار و وضع ظاهرى او همه در نزد بعضى از مردم مقياس و دليلى بر شخصيت و در نتيجه بر رسالت او محسوب مى‌شود.

تطهير لباس به معنى پاك كردن آن از نجاست و مراعات قواعد كلى بهداشتى است؛ و در رواياتى مقصود از تطهير كوتاه كردن لباس است تا چنان نباشد كه بر زمين كشيده شود و ناپاكيهاى زمينى آن را آلوده سازد. امام على (ع) گفته است كه: «جامه‌ات را بالا نگاه دار و آن را بر زمين مكش». [٢٠] از طاووس نقل شده است كه: و جامه‌ات را كوتاه كن؛ و زجّاج گفته است: بدان سبب كه كوتاه كردن جامه نجاست را از آن دور نگاه مى‌دارد، چه اگر بر زمين كشيده شود، بيم آن است كه چيزى به آن برخورد كند و سبب نجس شدن آن شود. [٢١] پس منظور آن است كه جامه بر زمين كشيده نشود، نه اين كه همچون بعضى از كسان آن را چندان كوتاه كنند كه به سر زانو برسد! و قولى در تطهير ثياب آن است كه جامه را