تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٢ - شرح آيات
خيرى را از پيش براى خود مهيا مىسازد.
هُوَ خَيْراً وَ أَعْظَمَ أَجْراً- آن نيك است و پاداش بزرگتر دارد.» از آن روى كه خير او با فضل خداى تعالى چند برابر مىشود، و چگونه مىتواند چنين نشود در آن صورت كه پاداش دهنده پروردگار نيكوكاران است؟! آرى، خير صدقه كوچك و پاداش آن منحصر به دنيا نيست كه شر را از صاحب آن دور مىكند و بركت و توفيق را بهره او مىسازد، بلكه به آخرت نيز امتداد مىيابد، و ناگهان يك درهم به بهشتى بلند مرتبه و حور و نعيمى تمام ناشدنى مبدل مىشود، بلكه خدا روز به روز آن را مضاعف مىكند.
وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ و از خدا آمرزش خواهيد.» در آن جا كه حكم قيام شبانه را سبكتر كرد، گفت فَتابَ عَلَيْكُمْ و در اين جا به مؤمنان فرمان آمرزش خواهى و استغفار مىدهد، و اين به ما الهام مىكند كه ترك كردن قيام شب در نزد پروردگارشان در حال وجود داشتن عذر ناپسنديده است، تا چه رسد به ترك كردن بدون چنين عذرى؟! همچنين در جانهاى ايشان احساس تقصير را بر مىانگيزد، و لذا از آنان مىخواهد كه به تلاش و عمل صالح خود و تقرب جستن به خدا با استغفار بيفزايند.
/ ٤٧ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ- كه خدا آمرزنده و مهربان است.» اين جمله پايانى سوره دلها را از آرزو و طمع بستن در آمرزش و رحمت خداى تعالى آكنده مىسازد، كه آنان را به آمرزش خواهى فرمان مىدهد و به تأكيد خاطرنشان ايشان مىسازد كه او آمرزنده و مهربان است؛ و چنان است كه گويى اين خاتمه ضمانتى براى اجابت استغفار ايشان است. و شايد قرآن مىخواهد به ما بگويد كه ادا شدن واجبات از طرف مؤمن- همچون بر پا داشتن نماز و زكات و انفاق- مىبايستى با غرور و انديشه كافى بودن همراه نباشد، و همين سبب شود كه تنها به اداى اين واجبها اكتفاء كند و از پرداختن به ديگر مستحبهاى تشريع شده در دين، كه قيام شبانه از جمله آنها است، خوددارى ورزد.