تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠ - شرح آيات
گونه خداى- عزّ و جلّ- سنت جزا و مكافات را هرگز از آن جدا نكرده است، و به همين سبب اگر اقوامى به رهبرى رسول و ارزشهاى رسالت گردن مىنهادند، جزاى خير و سعادت دنيا و آخرت بهره ايشان مىشد، اما اگر به نافرمانى و تكذيب رسول مىپرداختند، خود را در معرض انتقام و كيفر سخت و بد مىديدند و به آن گرفتار مىشدند،/ ٣٦ چنان كه قوم فرعون كه به نافرمانى موسى (ع) پرداخته بودند گرفتار غرق شدن و هلاك شدند.
فَعَصى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْناهُ أَخْذاً وَبِيلًا- پس فرعون نافرمانى رسول كرد، و ما او را گرفتار كرديم به گرفتارى سخت.» يعنى گرفتارى سخت و زشت؛ و در آيه بيم دادنى براى مشركان و براى امت محمّد (ص) از نافرمانى او، و اشارهاى به اين امر وجود دارد كه سنّت گرفتار خشم خدا شدن اختصاص به زمانى جز زمان ديگر، يا قومى سواى اقوام ديگر ندارد.
و هنگامى كه خدا صورتى از انتقام الاهى را در تاريخ به ياد ما مىآورد، براى آن است كه درى از درهاى شيطان را ببندد كه از طريق آن آدمى را به انحراف و گمراهى دور مىكشاند، و اين در آن هنگام است كه در گوش و فكر او چنين وسوسه مىكند كه خدا به بندگان خويش مهربان است، و امكان ندارد كه آنان را در آخرت عذاب كند، و اين كه تهديدها تنها براى ترساندن است نه چيزى بيش از آن ... و به همين سبب خداوند متعال به صورت مستقيم معاصران رسول و رسالت اسلام را طرف خطاب قرار مىدهد و به آنان مىگويد كه گريختن از سطوت خدا، در آن هنگام كه اراده انتقام داشته باشد، غير ممكن است.
فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً- پس اگر كافر شويد و بر كفر باز ايستيد، چگونه مىتوانيد از بد آن روز بپرهيزيد كه نوزادگان را پير مىكند؟».
كه اين خود نتيجهاى از سختى هراس و ناراحتى ديدن حوادثى است كه در آن روز اتفاق مىافتد؛ قمّى گفته است: نوزادان از ترس حاصل از شنيدن صيحه