تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٥٠ - شرح آيات

سودى به دست نمى‌آيد، هرگز به درمانى دسترس پيدا نخواهد كرد، و بنا بر اين هر كس به خدا ايمان نياورد و تسليم حجتها و دلايل آشكار او نشود، پس از آن ديگر به چه چيز مى‌تواند ايمان بياورد؟! فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَهُ يُؤْمِنُونَ‌- پس، بعد از آن به چه سخنى ايمان خواهند آورد.» از آن روى كه همه سخنان جز سخنان خدا در بيان حق و مشتمل بودن بر آن هرگز به سطح كلام خدا نمى‌رسد، نيروى بيان و راهنمايى آن را ندارد، و چگونه مى‌تواند سخن مخلوقى به درستى/ ٢٣٩ و بلاغت سخن خالق جهان برسد؟! از آيه به اين مطلب راهنمايى مى‌شويم كه هر كس كه به سخن قرآن ايمان نياورد، و بنا بر اين به حديث آخرت نيز مؤمن نشود، درباره هر چيز و هر سخن چنين خواهد بود، بلكه حتى درباره هستى خودش كه آشكارترين موجودات براى او و همچون آفتاب جهانتاب در آفاق است نيز گرفتار شك و ترديد باقى خواهد ماند.

مفسّران در اين باره با يكديگر اتفاق نظر دارند كه مقصود از «حديث» همان قرآن است و مى‌توان آن را بدين گونه توجيه كرد كه حديث و سخنى درباره جهان ديگر است، و به تعبيرى درست‌تر چنين مى‌گوييم: آن عبارت از قرآنى است كه از آشكارترين احاديث و سخنان آن، پس از آشنا كردن آدمى به پروردگارش، سخن از آخرت است، كه موضوع آن، از لحاظ كمّى و كيفى، و در فرهنگ اسلامى به صورت عام، از اهميتى بزرگ برخوردار است.