تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤ - شرح آيات
هدايتشان كرد و آنان را به راه راست فراخواند ... تا آنجا كه گويد: و شما بر سر پرتگاه آتش بوديد، دوشاب نوشنده، و شكار آزمند، و لهيب شتابان، و محلّ نهادن گام، شرنگ حوادث ناگوار را مىنوشيديد و ديگ (هوس) مىپختيد، خوار و بىمقدار بوديد و هر دم بيم آن داشتيد كه مردمى كه پيرامون شمايند شما را بربايند.
آن گاه خداى تبارك و تعالى پس از آن چنان وضعى شما را به وجود محمد (ص) نجات داد.» [٢٣]/ ٣٢ [١٠] پس چرا بشر از اين آيات پيروى نمىكند و گام بر اساس آنها برنمىدارد، در صورتى كه اين آيات آدميان را از تيرگى به روشنايى مىكشاند؟ آيا تاريكى بهتر از روشنايى است؟ يا عذاب و شكنجه بهتر از رأفت و مهربانى خداست؟
«وَ ما لَكُمْ أَلَّا تُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ- و براى چه در راه خدا انفاق نكنيد؟ در حالى كه ميراث آسمانها و زمين از آن خداست.» هر نعمتى كه در دست انسان است امانت است، روانش و كالبدش و داراييش و هر چيز كه دارد همه امانت است، و روزى مىرسد كه بايد اين امانتها را به صاحب اصلى آنها كه همان خداوند است باز پس دهد، و از هر كس مىپرسند كه با آن امانتها چه رفتارى كرده است «ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ [٢٤] «آن گاه، آن روز از اين نعمتها بيگمان بازپرسند»، «وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ- در جايگاه حساب نگاهداريدشان كه براستى مسئولند.» [٢٥] چرا آدمى مال و امانت خدا را بىاجازه او براى خود نگاهدارد؟ آيا پس از چنين كارى سزاوار مجازات نيست؟
«وَ ما ذا عَلَيْهِمْ لَوْ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقَهُمُ اللَّهُ [٢٦]- و چه زيان به آنان مىرسد اگر به خدا و روز قيامت ايمان آوردهاند، از آنچه خدا روزى آنان كرده
[٢٣] - الاحتجاج، ج ١، ص ٩٩- ١٠٠.
[٢٤] - التكاثر/ ٨.
[٢٥] - الصّافات/ ٢٤.
[٢٦] - النساء/ ٣٩.