تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧ - شرح آيات
از دقايق و ظرايف تعبير در اينجا گفته خداوند در بكار بردن كلمه «مؤمنات: زنان مؤمن» است، بدون آن كه به «مؤمنان: مردان مؤمن» كه زبان متداول قرآن است و شامل هر دو جنس (مرد و زن) مىشود اكتفاء كند، و اين روست كه زنان نپندارند انفاق و جهاد در راه خدا تنها از وظايف مردان است. هرگز ... زنان نيز به اندازه توان خود مكلّفاند، و اين خطاست كه زن تنها به آنچه ولىّ يا خويشاوندان او ادا مىكنند اعتماد و بسنده كند، پس هر كس ملزم به سعى و كردار خويش است و نور و پاداش خود را به روز قيامت دارد.
آن گاه كه به سوى بهشت مىروند و از صراط مىگذرند از جانب خداوند به وسيله فرشتگان به آنان مژده مىرسد. و چه مژدهاى است آن؟! مژدهاى براستى بزرگ.
«بُشْراكُمُ الْيَوْمَ جَنَّاتٌ- مژده شما امروز بهشتهايى است.» بسيار و گوناگون بسته به گوناگونى كارها و قدرها و مراتب، «تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها- كه در زير آنها جويها روان است و شما در آنجا جاودانهايد.» اين از برترين و گرانقدرترين نعمتهاى بهشت است، نعمتى هميشگى و زندگىاى جاودانه.
«ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ- اين است همان رستگارى و كاميابى بزرگ،» زيرا رهايى از دوزخ و رسيدن به بزرگترين آرزوهاى انسان يعنى جاودانگى است، و هر انسانى پيش خود احساس مىكند كه چه قدر بيم از مرگ و پايان داشتن زندگى و خوشبختى او را مكدّر مىكند و بر هم مىزند، از اين رو خداوند جاودانگى مؤمنان را (در بهشت) تضمين كرده است.
/ ٤٢ و پيداست كه «بُشراكم» مبتدا و خبر آن «جنّات» است، چنان كه بگوييم: اين چيرگى و توانمندى را مالك شو.
[١٣] امّا منافقان و دورويان كه از اين آيات روشنگر پيروى نكردند و به رهبرى مكتبى و امامت صالح سر نسپردند، و كردارهاى نيك و اعمال صالح چون