تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٤ - شرح آيات

كفر و نفاق شمرده است. امام صادق (عليه السّلام) گفت: «شيطان به لشگرهاى خود مى‌گويد ميان آنان (يعنى مؤمنان) حسد و ستم ناشى از رشك را بيفكنيد زيرا اين دو برابر شركند» [٤٢] و آن حضرت (عليه السّلام) در هنگام بر حذر داشتن شيعيانش گفت:/ ٢٤٦ «شما را از حسد ورزيدن بر يكديگر بر حذر مى‌دارم، زيرا اصل كفر حسد است» [٤٣] و گفت: «مؤمن غبطه مى‌خورد ولى حسد نمى‌ورزد، و منافق حسد مى‌ورزد و غبطه نمى‌خورد»، [٤٤] و امام باقر (عليه السّلام) گفت: «حسد ايمان را مى‌خورد هم چنان كه آتش هيزم را مى‌خورد»، [٤٥] و پيامبر (صلّى اللَّه عليه و آله) (در حالى كه مرادش حسد بود) گفت: «تراشنده موى نيست ولى تراشنده دين است»، [٤٦] و خداى عزّ و جلّ به موسى بن عمران گفت: «اى ابن عمران! بر مردم بر چيزى كه از فضل من به آنان رسيده حسد نورز، و چشم خود را به دنبال آن ميفكن، و در اين باره از نفس خود پيروى مكن، زيرا حسود از نعمتهاى من خشمگين و از قسمتهايى كه من ميان بندگانم تقسيم كرده‌ام متنفر و رويگردان است»، [٤٧] و گفته خداى تعالى‌ لا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ‌ در دلهاى خود (حسدى) نمى‌يابند» براى ما مؤكّد مى‌سازد كه حسودان صاحبان سينه‌هاى تنگ و دلهاى بيمارند.

مهمترين خواستهايى كه حسودان در دل مى‌پرورند همان درهم شكستن و كوفتن برادرانشان است، و شك نيست كه اين آرزو انبوه مى‌شود و عقده‌هايى در روان آنان به وجود مى‌آورد، و آنان را به رفتار اجتماعى خطرناكى در برابر ديگران وامى دارد، و از اين رو در روايت از امام صادق (عليه السّلام) آمده است: «حسود