تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٣ - شرح آيات
همنشين و قرين آن نيست، و چيزى نيست كه از او تهى است. هر چه خواهد پديد آرد، و نيازى به جنبش و وسيلت ندارد. از ازل بيناست و تا به ابد يكتاست، دمسازى نداشته است تا از آن جدا افتد و بترسد كه تنهاست». [٣٠] با اين بينشهاى ايمانى است كه سزاست نامهاى خدا را بفهميم و با آنها كتاب خدا را تفسير كنيم، و طبيعة گفته او در اين آيه (چهارمين آنها، و ششمين آنها، و هر جا باشند با آنهاست) از تصوّرات محدود بشرى و فلسفههاى گمراه كننده منحرف، و عقايد شرك آميز به دور است.
«ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ- سپس ايشان را در روز قيامت بدانچه كردهاند آگاه مىكند.» هيچ چيز و لو به اندازه وزن ذرّهاى از او پنهان نيست.
«إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ- زيرا خدا بر همه چيز آگاه است.» اين آيه متضمّن بر حذر داشتن منافقان و توطئه گران عليه حق در طول تاريخ است،/ ١٦٢ هم چنان كه روح پرهيز و پرهيزگارى را در مؤمنان تقويت مىكند و پرورش مىدهد.
[٨] از آنجا كه خداوند از لحاظ دانش بر همه چيز احاطه دارد، بيگمان نمىگذارد نيرنگ كاريهاى آنان نقش شوم خود را در مسير رهنوردى امّت بازى كند، و بيقين به اراده خود و به دست مؤمنان آنها را باطل مىسازد و به اين يا آن وسيله آنها را فاش و رسوا مىكند به نحوى كه مؤمنان را بيمى از آن نباشد.
«أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى ثُمَّ يَعُودُونَ لِما نُهُوا عَنْهُ- آيا آنها را كه از نجوا (سخن گفتن پنهانى) نهى شده بودند نديدى كه كارى را كه از آن نهى شده بودند از سر گرفتند؟» به سبب اصرار بر نيرنگ كاريهاى شوم خود. و تناجى يا نجوا كردن با يكديگر سخن گفتنى است آهسته كه ديگران آن را نشنوند. نجوا در دين حرام نشده
[٣٠] - نهج، خ ١، ص ٣٩- ٤٠، ترجمه دكتر شهيدى، ص ٢- ٣.