تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤١٩ - شرح آيات

آن خر كه كتابهايى را حمل مى‌كند،» ولى كوشيدند كه رابطه ظاهرى با رسالت خدا را نگهدارند تا از مردم ساده دل به نام آن بهره جويند، پس ادّعا كردند كه دين به احتكار آنان درآمده و منحصر به آنان شده و تنها آنانند كه نماينده شرعيّت دينى هستند و كسى كه جرأت كند سخنى از/ ٣٨٥ رسواييهاى آنان گويد مرتدّى است كه قتلش واجب است، و تنها آنان‌اند كه بدون ديگر مردم ملّت برگزيده خدايند، در حالى كه قرآن آنها را در برابر محكى وجدانى قرار مى‌دهد تا ادعاهايشان را رسوا كند، با آزمايشى از خلال ژرفترين صفاتى كه در نفوسشان ريشه دارد و آن چيزى جز زندگى دوستى و حبّ بقا نيست «وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى‌ حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ [٢٦]- آنان را از مردم ديگر، حتى از مشركان، به زندگى اينجهانى حريص‌تر خواهى يافت و بعضى از كافران دوست دارند كه هزار سال در اين دنيا زيست كنند.» «قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ‌- بگو اى قوم يهود، هر گاه مى‌پنداريد كه شما دوستان خدا هستيد، نه مردم ديگر، پس تمنّاى مرگ كنيد اگر راست مى‌گوييد.» حال پرسش اين است: آيا اين به امتحان طلبى به عنوان محكى براى شناختن راستين يا دروغين بودن آنان مناسب است؟ فرض كن آنان از خدا آرزوى مرگ كردند، آيا اين ثابت مى‌كند كه آنها دوستان خدايند؟ پاسخ مى‌دهيم اين به امتحان طلبى بر سه معنى حمل مى‌شود

اوّل: يهوديانى كه آن روز پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) آنان را به امتحان طلبيد و با آنان مباهله كرد، اگر آرزوى مرگ مى‌كردند در همان لحظه مى‌مردند، پيامبر خدا گفت: «اگر آرزوى مرگ مى‌كردند بيگمان تا نفر آخرشان مى‌مردند.» [٢٧]