درمى‌آورد و به جريان (و بهره‌رسانى) مى‌اندازد و منجر به ساختن جامعه از لحاظ اقتصادى و تمدّن مى‌شود. خداى تعالى گويد: «وَ ما آتَيْتُمْ مِنْ زَكاةٍ تُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ‌ [٩٥]- و آنچه از زكات براى خشنودى خدا مى‌پردازيد، كسانى كه چنين كنند دو چندان پاداش دارند»، در اين مورد دوستى و احترام مردم را به انسان و دعاى ايشان را در دنيا و پاداش آخرت را نيز بايد بيفزايم. از امام صادق (ع) روايت شده كه گفت: «بر در بهشت نوشته‌اند: وام به هجده برابر و صدقه به ده برابر (پاداش دارد)» [٩٦] «وَ لَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ‌- و آنان را اجرى نيكوست.» [١٩] اما در فراختر و گشوده‌تر براى درآمدن به مقام دوستداران راستين و شهيدان همان تسليم كامل روانى و عملى خود به خدا و فرستادگان او و رهبريهاى مكتبى پس از آنان است، و بطور كلّى و بنيادى ايمان و انفاق متكامل يكديگرند و شخصيّت انسان ربّانى را كامل مى‌كنند و يكى بدون ديگرى كافى نيست. از اين ديدگاه و مبدأ حركت است در قرآن تلازم و همدوشى بسيار ميان اين دو، نظير آيه پيش از همين سوره، يا به عبارت مختلف ديگر همچون ايمان و جهاد و كار نيك آمده است. و شايد پرداختن به موضوع ايمان و عنوان كردن آن بعد از ترغيب و تشويق به صدقه دادن و وام (كه از مصداقهاى انفاقند) تأكيدى است بر اين كه بيگمان ايمان و انفاق از يكديگر جدايى و تفكيك نمى‌پذيرند.

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ‌- و كسانى كه به خدا ايمان آوردند،» ايمان تسليم مطلق به حق و كردار نيك خالصانه است بدانچه در رسالت الهى آمده كه تا زمان مرگ با انسان ادامه يابد، و براى هيچ كس امكان ندارد كه آن را به تحقق رساند با فرمانبردارى از رهبريهاى پيامبرانه انبيا/ ٧٠ و رسولان و امامان و كسانى كه نماينده خطّ ايشان در زندگى هستند. خداى تعالى گويد: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ [٩٧]- اى كسانى كه‌

[٩٥] - الرّوم/ ٣٩.

[٩٦] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٣٩.

[٩٧] - النساء/ ٥٩.