تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٩ - شرح آيات
ستمگران و سازمانهاى طاغوتى اهميّت مىيابد.
قرآن سپس تأكيد مىكند كه ضرورت دارد نجوا كردن با يكديگر در ميان مؤمنان از سياق تقوا و پرهيزگارى بيرون نرود، و اين امرى است كه با احساس مراقبت قرآن و به ياد آوردن رستاخيز و پاداش تحقق مىيابد.
«وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ- از آن خدايى كه همگان نزد او (به محشر) گرد آورده مىشويد بترسيد.» بيگمان احساس گواه بودن خدا و حضور او با نجوا كنندگان است كه تنها ضامن دور كردن/ ١٦٧ وسوسههاى شيطان از جلسات ويژه مؤمنان مىشود، اين از آن روست كه بيشتر عوامل بازدارندهاى كه مانع سقوط به درّه غيبت گويى و تهمت و تعصّب گروهى عليه گروهى ديگر است در جلسات خلسه و خلوت از بين مىرود، در آنجاست كه انسان احساس مىكند سختى و تكلّف از ميان رفته و خود از فشار جامعه رها گشته است، ولى آيا خداوند به آنان نمىنگرد و گفتگوى آنان را نمىشنود؟. آيا فردا آنان را در حضور همگان به حساب نمىگيرد.؟ پس آيا نبايد از او پرهيز كرد؟
راستى كه زيبا و دل انگيز است زندگى گروهى از مؤمنان كه چون دو تن از ايشان به نجوا پردازند، براى سفارش كردن نكوكارى و ترسيم طرحى است كه خير به غير خود برسانند و ديگران را به همكارى نصيحت كنند.
[١٠] سياق آيه برمىگردد به تأكيد بر حرام بودن نجواى بد، و قرار داشتن شيطان در پشت آن، و بيان مهمترين هدفهاى پليد چنان نجوايى، و ضرورت توكل بر خدا براى مقاومت در برابر آن به قصد باطل كردن اثر منفى آن در نفوس و در واقعيّت اجتماع.
«إِنَّمَا النَّجْوى مِنَ الشَّيْطانِ- همانا نجوا كردن كار شيطان است.» نخستين و خطرناكترين دشمن انسان مؤمن، و منافقان از آن رو با مضامين بد به نجوا با يكديگر مىپردازند كه شيطان به آنان چنان فرمان مىدهد، و هر نجواى منفى به انگيزههاى شيطانى است، چون هوى و طمع و مصالح مادى، و