در اين دو آيه كريم بيانى از مسير مبارزه ميان انديشه‌ها و امّتها مى‌يابيم، در مرحله نخست اين پيكار ميان فلسفه‌هاى دينى و ارزشهاى بشرى است و انديشه دينى بر آن ديگرى پيروز مى‌شود. اكنون ما بشارتها و علايم بازگشت مردم را به دين ملاحظه مى‌كنيم و چيرگى آن را بر كفر نسبت به خداى عزّ و جلّ مى‌بينيم. بارزترين نشانه اين امر همان است كه امروز در عقب‌نشينى سريع و گسترده موج الحادى (و از آن جمله كمونيسم) در تمام اقطار جهان مشاهده مى‌كنيم، و اين دگرگونى ادامه خواهد يافت تا روزى بيايد كه بخش اعظم بشريّت به سوى خداوند و دين بازگردد.

پس مرحله دوم آغاز مى‌شود كه در آن نبرد ميان دين ناب و اديان تحريف شده جريان مى‌يابد، و پروردگار ما بر عهده گرفته است كه دين راستين خود را بر تمام اديان پيروز كند.

«هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‌ وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ‌- اوست آن خدايى كه پيامبر خود را همراه با هدايت و دين راستين بفرستاد تا او را بر همه اديان پيروز گرداند هر چند مشركان را ناخوش آيد.» در پايان اين مرحله، خداوند به وسيله ولىّ اعظم خود امام حجّة بن الحسن (عجّل اللَّه فرجه) دين ناب خويش را پيروزى مى‌بخشد. هنگامى كه قرآن در آيه هشتم از مرحله اوّل با ما سخن مى‌گفت/ ٣٥٥ در پايان آيه آمد «وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ‌- اگر چه كافران را ناخوش آيد» و آيه نهم نيز با اين عبارت پايان مى‌يابد: «وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ‌- هر چند مشركان را ناخوش آيد،» زيرا كسانى كه با آنها مخالفت مى‌كنند همان پيروان توحيد ناب و زدوده از پليدى شرك و شك آورى هستند.

[١٠- ١٣] از آنجا كه اين تكامل با برخورد به دهها هزار رويارويى گسترده در طول قرنهاى دراز مدت تحقق مى‌پذيرد به عصر يا طايفه يا جهتى معيّن اختصاص ندارد، بلكه سنّت و قانونى است الهى همچون سنّت روشناييى كه از خورشيد برمى‌خيزد و لشگرهاى تاريكى را در هر سرزمينى درهم مى‌شكند ... پس‌