تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩ - شرح آيات

در اين صورت آدمى بايد تحمّل كند و بداند كه اين كار به صلاح او در دنيا و آخرت است.

پروردگار ما هر انفاق و خرج كردن مالى را نمى‌خواهد بلكه انفاق نيكو را مى‌خواهد، و چنين اتفاقى جز با اوصاف زير صورت نمى‌پذيرد

١- اين كه از مال حلال باشد. ابو بصير از ابى عبد اللّه (ع) درباره اين گفته خداى عزّ و جلّ كه فرمايد: «أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ‌ [٣٢]- از پاكيزه‌ترين چيزهايى كه به دست آورديد انفاق كنيد» روايت كند كه گفت: «اين مردم در زمان جاهليت مكاسبى بد داشتند، چون اسلام آوردند خواستند آن در آمدها را از دارايى خود بيرون كنند از اين رو آنها را به عنوان صدقه و زكات عرضه كردند، امّا خداى عزّ و جلّ نپذيرفت گر آن كه از پاكيزه‌ترين مالى كه كسب كرده‌اند بپردازند»، [٣٣] و درباره گفته خداى تعالى كه فرمايد: «وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ‌ [٣٤]- و (اموال) پليد را براى انفاقتان معيّن نكنيد» گفت: «مردم هنگامى كه اسلام آوردند در آمدهايى به دست آمده از ربا و اموال پليد داشتند، كس بود كه بعمد همين بخش از دارايى خود را معين مى‌كرد و اختصاص به صدقه و زكات مى‌داد، پس خداوند آنان را/ ٣٦ از اين كار نهى كرد، چه صدقه و زكات جز از درآمد پاكيزه شايسته نباشد». [٣٥] پيامبر خدا (ص) گفت: «همانا خداى تعالى پاكيزه است و جز پاكيزه نمى‌پذيرد». [٣٦] شايد تأكيد احاديث و آيات بر اين شرط از آن روست كه كسى بخواهد در آمدهاى حرام خود را توجيه و تطهير كند و به نيرنگهاى گوناگون شرع را به انصراف و انحراف افكند، مانند خرج كردن پاره‌اى از آن مال در ساختن مسجدها و حسينيه‌ها، و مشاركت در طرحهاى خيريّه، ولى اينان بايد بدانند كه اين‌