تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - ساعتهاى دنيا بهتر از ساعتهاى آخرت است

مى‌كنم.

چگونه آمدم؟ چگونه راه خود را ديدم؟ نمى‌دانم! هنگامى كه در پرداختن به بازى غرق مى‌شود «لعب: بازى» تبديل به «لهو: سرگرمى بيهوده» مى‌گردد كه در آن فراموشى تامّ و تمام و بيخبرى از هدف وجود دارد. آرى، انسان از عالم ذرّ به دنيا آمد، به عنوان ايستگاهى كه از آن توشه و آذوقه برگيرد، سپس/ ٧٧ سفر خود را به آخرت ادامه دهد، ولى وقتى بدان ايستگاه رسيد ديد مردم در آن بازى مى‌كنند، و اسباب بازيها را ديد و از اين رو با آنان همبازى شد، و در بازى كردن مبالغه كرد، پس از ياد برد كه در راه سفر است و از وظيفه خود غافل شد.

هر چيزى كه ما را به بى‌خبرى فراخواند و هدفهايمان را فراموشمان كند، همان لهو (: سرگرمى بيهوده) است. امام على (ع) گويد: «مرا نيافريده‌اند تا خوردنيهاى گوارا مرا سرگرم كند، چون چهار پاى پروارى بسته كه به علف پردازد يا چهار پاى رها شده كه خاكروبه‌ها را بر هم زند و شكم را از علفهاى آن بى نبارد و از آنچه از آن (چهار پا) خواهند غفلت دارد». [١٠٨] بكار بردن كلمه لهو (: سرگرمى بيهوده) در قرآن بدين معنى است، خداى تعالى گفت: «أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ. حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ [١٠٩]- به سرگرمى و غفلت كشيد شما را افزون جويى به بسيارى مال و فرزند. تا به گورها رسيديد.» و گفت: «لا تُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ‌ [١١٠]- اموال و اولادتان شما را از ذكر خدا به خود سرگرم نكند و مشغول ندارد كه آنان كه چنين كنند همان زيانكاران‌اند.» و گفت: «رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ يَخافُونَ يَوْماً تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَ الْأَبْصارُ [١١١]- مردانى كه‌