تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٠ - شرح آيات

(بخل شديد) نابود مى‌كند، نابود نكرده است، سپس گفت: اين بخل را تخمهايى است مانند تخم مورچه و شاخه‌هايى است چون شاخه‌هاى شرك.» [٥٥] امير مؤمنان (عليه السّلام) گفت: «هر گاه خداى عزّ و جلّ از بنده‌اى بيزار باشد او را دچار بخل مى‌كند.» [٥٦] على بن ابراهيم گفت: پدرم از فضل بن ابى قرّه مرا حديث كرد كه گفت: «ابو عبد اللّه (عليه السّلام) را ديدم كه از سرشب تا بامداد طواف (كعبه) مى‌كرد و مى‌گفت: «بارالها مرا از بخل نفسم حفظ كن. به او عرض كردم: فدايت شوم، از چيست كه امشب نشنيدم جز اين دعايى كنى؟ گفت: چه چيزى از نفس شديدتر است؟ همانا خداوند گويد: «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌- و آنان كه از بخل نفس خود در امان مانده باشند رستگاران‌اند.» [٥٧] [١٠] چنين بود رابطه‌اى نمونه‌اى كه مى‌سزيد پيشگامان با كسانى كه بعد به آنان پيوستند داشته باشند و خداوند انصار را مثال و نمونه اين رابطه قرار داد، امّا رابطه طرف ديگر (يعنى رابطه لاحقان با سابقان) چگونه است؟ قرآن قواعد اصلى و نمونه آن را از زندگى مهاجران مخلص در برابر ما مى‌نهد.

«وَ الَّذِينَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ‌- و كسانى كه از پس ايشان آمده‌اند.» مهاجرانى كه پس از انصار به مدينه آمدند، و انقلابيون مهاجر كه به برادران پيروز خود در/ ٢٥٢ هر شهرى پيوستند و نسلهاى بعدى در هر جنبش مكتبى، اينان به آنان احترام مى‌نهند و به نقش پيشگامان آنان و انعكاس مثبت آن بر خويش ارزش مى‌دهند، و براى آنان خواستار خيرند هم چنان كه براى خود نيز طالب آنند.

«يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونا بِالْإِيمانِ‌- مى‌گويند: اى پروردگار ما، ما و برادران ما را كه پيش از ما ايمان آورده‌اند بيامرز.» اينان نكوكارى پيشگامان را نسبت به خود، و كوششها و فداكاريهايى را