تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣٣ - شرح آيات
هم چنان ايستاده رها كردند.» [٤٩] قرآن اين پديده منفى را كه ناشى از رجحان دادن تجارت و بازى بر حضور در نماز است با بيان اين نكته چاره مىكند كه آنچه با التزام و پيمودن راههاى الهى از نزد خداوند مىرسد بهتر از تمام اينهاست.
اين آيه خود به اعتقاد به تناقض ميان التزام به دين و دنيا داراى اشاره مىكند، امرى كه پارهاى در عمل بدان دچار مىشوند و امكان جمع بين اين دو را نمىبينند و از اين رو دنيا را به لحاظ آن كه نقد است بر آخرت نسيه ترجيح مىدهند. و حقيقت اينكه خير التزام و پيمودن راههاى خداوند در زندگى، تنها منحصر به آخرت نيست بلكه شامل دنيا نيز مىشود.
«قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ- بگو آنچه در نزد خداست از بازيچه و تجارت بهتر است و خدا بهترين روزى دهندگان است.» پس كسى كه تمامى خير، معنوى و مادّى، و در دنيا و آخرت را «آنچه نزد خداست» مىخواهد، براستى، راهش پيروى از راه استوار اوست، و چه خيرى است در تجارتى كه بر اساس رهنمود قرآن و تقواى الهى نهاده نشده باشد؟ چنين تجارتى بذر طبقاتى بودن ناپسند و فقر را مىكارد و سبب انحطاط اقتصادى مىشود.
در ترتيب كلمات اين آيه ملاحظهاى در خور توجّه است. در آغاز كه خداوند مىخواهد پديده گسيختن از نماز را بيان كند تجارت را- كه مهمتر است- بر لهو و بازيچه مقدّم مىآورد، و اين براى آن است كه دامنه ترجيح امور دنيا را بر شؤون دين به وسيله بعضى بيان كند، پس اينان كسانى هستند/ ٣٩٨ كه نه تنها تجارت مشغولشان مىدارد بلكه نسبت بدانچه سادهتر و كمشأنتر از آن است يعنى بازيچه تأثير پذيرند. و آنجا كه مىخواهد تأكيد كند كه آنچه نزد خداست برتر از آن چيزيست كه ايشان به دنبال آن مىروند چيز پستتر از لحاظ درجه را بر مهمتر مقدّم مىدارد،
[٤٩] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٣٢٧.