تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٥ - شرح آيات

و منافع خود مى‌دوند، پس كسى آنها را نمى‌پذيرد. آرى. بيگمان سرانجام، در نظر اسلام، به دشمنان مى‌پيوندند چنان كه پروردگار ما، سبحانه گويد

«وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ‌ [٤٥]- هر كس از شما كه ايشان را به دوستى گزيند در زمره آنهاست.» «وَ يَحْلِفُونَ‌- و سوگند مى‌خورند.» به هر چيزى كه به قصد سوگند خوردن انجام شود، از قسم، و تظاهر به اسلام به تكلّف از خلال شعارها.

«عَلَى الْكَذِبِ‌- بدروغ.» يعنى با ادّعاى اسلام و ايمان.

/ ١٨٣ «وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌- و آنان خود مى‌دانند.» خود مى‌دانند كه بر هيچ چيز از اسلام پايبند نيستند، و از مسلمانان نيستند، بلكه مى‌خواهند با اين تظاهر ديگران را از هدفهاى حقيقى خود منحرف و گمراه كنند، چه مى‌دانند كه آگاهى و هشيارى امّت نسبت به واقعيّت آنها متضمّن از پا افكندن و ساقط كردن آنها، و در هم شكستن توطئه‌هاى آنان است. و ما امروز صورتى از اين خط را مشاهده مى‌كنيم كه حكمرانان منافق و حركتهاى غرب گرايى كه به مكر و دروغ به شعارهاى اسلامى تظاهر مى‌كنند، نمودار و مظهر آن‌اند.

[١٥- ١٦] خداوند به تمام اينان و امثالشان به پاداش كارهاى بدشان وعده عذابى سخت مى‌دهد.

«أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِيداً- خدا براى ايشان عذابى سخت آماده كرده است.» آماده سازى خدا بدين معنى نيست كه ذات متعال او كه بسى بالاتر و عظيمتر از اين امور است به تكلّفى مى‌افتد، بلكه آنان به عذابى كه پيشاپيش براى آنها آماده شده دچار مى‌شوند، و اگر توانسته باشند از سرزنش ملامتگران در دنيا و