تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٦ - و آخرين سخن

(پاداش) داديم،»/ ١١٧ به كسانى كه به عيسى (ع) ايمان آوردند و از او پيروى كردند پيش از آن كه خداوند او را بميراند، يا ايمان خود را بعد از او نگهداشتند و از كسانى بودند كه رهبانيّت را چنان كه سزاست رعايت كردند و حق آن را گزاردند، و چون پيامبر (ص) بيامد، بدو ايمان آوردند و از او پيروى كردند ...

«أَجْرَهُمْ‌- پاداش ايشان را (داديم)» آجر همان پاداش در برابر چيزى است، و خداوند به مؤمنان اهل كتاب در برابر ايمان و كردار نيك پاداش مى‌دهد، و اين پاداش تنها به صرف پيوستن آنان به دين مسيح (ع) و گروه و پيروان او نيست. قرآن نظريّه دودمان پرستى و تعصّب قومى و نژادى را كه نزد گمراهان اهل كتاب وجود دارد نفى مى‌كند و مى‌گويد

«وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ‌- ولى بسيارى از آنان نافرمان بودند.» گمراهان و منحرفانى كه به دوزخ مى‌روند و نژادپرستى و پيوستگيهاى لفظى ايشان سودى براى آنان ندارد.

[٢٨] اگر رهبانيّتى كه امروز وجود دارد بدعتى است مجعول و به دور از راه درست، پس وسيله‌اى كه ما را هر چه بيشتر به پروردگارمان كه مشتاق نزديكى بدو و خشنودى او و نيل به درجات والا در بهشت او هستيم، نزديك كند كدام است؟

در پايان سوره الحديد، سوره گسستن از دنيا و جهاد، پروردگارمان ما را با وسيله‌اى آشنا مى‌كند كه هر كس بخواهد به خشنودى خدا راه يابد، بدان متوسّل مى‌شود.

پرودگار ما خطاب خود را متوجه تمام مؤمنان به خدا مى‌كند، كه شامل گروه اول اهل كتاب و همچنين مؤمنان عهد پيامبر محمد (ص) مى‌شود و فرقى ميان هيچ يك نمى‌گذارد، و آنان را به درستى ايمان و پرهيزگارى به سبب رغبت به رحمت و فضل خود فرا مى‌خواند.

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد.»