تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨ - شرح آيات
جانهاتان بدهيد، و در بخشيدن از آن به اين بخل نورزيد كه خداى تعالى گفته است
«اگر خدا را يارى كنيد او نيز شما را يارى مىكند و گامهاتان را استوار مىدارد.» [٢٩] و گفته است: «كيست كه به خدا وام دهد، نيكو وامى، پس آن را براى او دو چندان سازد و براى او مزدى گرانقدر باشد.» [٣٠] خدا از روى خوارى از شما يارى نمىطلبد و از سر تنگدستى از شما وام نمىخواهد، از شما در حالى يارى خواسته كه سپاهيان آسمانها و زمين او راست، و نيز در حالى وامخواهى كرده كه گنجينههاى آسمانها و زمين از آن او، و خود بىنياز و ستوده است. او خواسته است شما را بيازمايد تا كردار كدام يك از شما بهتر آيد، پس/ ٣٥ با كردارهاى خود بشتابيد و پيشى گيريد تا از شمار همسايگان خدا در سراى او باشيد.» [٣١] آرى، خداى تعالى به ما و به هيچ يك از بندگان خود نيازمند نيست، و ما براستى مالك چيزى نيستيم مگر از فضل و رزقى كه او به ما داده، و دعوت او از ما براى انفاق به مصلحت خود ماست، و با هزينه كردن و انفاق در راه اوست كه ما مشكلات اقتصادى و سياسى و اجتماعى خود را حلّ مىكنيم و نفسهاى خود را پاكيزه مىسازيم و در آخرت مزد و پاداش بزرگ مىبريم. پس نداى او را به گوش جان بشنويم و به دعوت او پاسخ دهيم كه گويد
«مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً- كيست كه به خدا وام دهد، نيكو وامى؟» براستى، او از ما نمىخواهد كه تمام اموال خود را در راه او هزينه كنيم، بلكه فقط پارهاى از آن را مىخواهد. (واژه) قرض به معنى جدا كردن و بريدن (جزئى از كلّ) است، و شايد در اين كلمه اشارهاى باشد بدان دشوارىاى كه انسان هنگام خرج كردن مال با آن روبرو مىشود و شبيه به بريدن و جدا كردن است. يا آيا نمىخواهد با خواست و هواى آدمى و مالدوستى او مخالفت كند؟ پس
[٢٩] - سوره محمّد (ص)/ ٧.
[٣٠] - البقرة/ ٢٤٥.
[٣١] - نهج البلاغة، (برگرفته به تقريب از) ترجمه دكتر سيد جعفر شهيدى، ص ١٩٥- ١٩٦.