تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٩ - سوره المجادلة(٥٨) آيات ١٤ تا ٢٢
به عنوان رمز و مظهرى از جنبه عبادتى و روحى نزد انسان مؤمن، و زكات به عنوان نشانه و مظهر پذيرفتن بندگى خدا و تعبّد اقتصادى- اجتماعى، و فرمانبردارى از خدا و پيامبر به عنوان مظهر التزام و پيوستگى سياسى در زندگى.
«فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ- پس نماز بگزاريد.» به تمام معنى، زيرا نماز جز به نحو درست گزارده نمىشود، و گزاردن و بر پا داشتن نماز متضمّن معنى انعكاس و بازتاب آن در رفتار و التزام به ارزشهاى آن در ديگر ابعاد زندگى است.
«وَ آتُوا الزَّكاةَ- و زكات بدهيد.» براى كفايت نيازمندان، و تقويت اقتصاد جامعه، و بر اثر آن پاك كردن اجتماع از آثار منفى فقر و نيازمندى، و پالودن نفس از پيچيدهترين مشكلات آن كه همان خوددارى از گذشت مالى است.
«وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ- و از خدا و پيامبرش فرمان بريد.» شايد در اين آيه امورى در عوض و بدل از مضمونهاى بد موجود در نجواى حرام آمده است. پس با نمازگزارى انسان از گناه پاك مىشود، و زكات دادن (رابطه مثبت با اجتماع) در عوض دشمنى/ ١٧٦ عليه آن است، و فرمانبردارى به جاى نافرمانى از پيامبر است. در آن آيه انسان از آن كارها نهى شده و در اين يك به كارهايى كه نقض كننده آنهاست و فراخوانده شده است، هم چنان كه اين آيه تفسيرى است عملى براى معنى نيكوكار و پرهيزگارى و پرهيز از خدا (اتّقوا اللَّه) كه در آن آيه آمده است.
«وَ اللَّهُ خَبِيرٌ بِما تَعْمَلُونَ- و خدا بدانچه مىكنيد آگاه است.» پس اگر انسان ملتزم به امر الهى باشد خدا بدو ثواب مىبخشد و پاداش نيك در دنيا و آخرت مىدهد، و گرنه او را مجازات مىكند و عذاب مىدهد.
[سوره المجادلة (٥٨): آيات ١٤ تا ٢٢]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ ما هُمْ مِنْكُمْ وَ لا مِنْهُمْ وَ يَحْلِفُونَ عَلَى الْكَذِبِ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ (١٤) أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِيداً إِنَّهُمْ ساءَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ (١٥) اتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ (١٦) لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ (١٧) يَوْمَ يَبْعَثُهُمُ اللَّهُ جَمِيعاً فَيَحْلِفُونَ لَهُ كَما يَحْلِفُونَ لَكُمْ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلى شَيْءٍ أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْكاذِبُونَ (١٨)
اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطانُ فَأَنْساهُمْ ذِكْرَ اللَّهِ أُولئِكَ حِزْبُ الشَّيْطانِ أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ (١٩) إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ فِي الْأَذَلِّينَ (٢٠) كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزِيزٌ (٢١) لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمانَ وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ أُولئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (٢٢)