تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٣١ - شرح آيات

(و به كار مى‌پردازم). پرداختن من بدان كار جز براى اين نيست كه مى‌خواهم خداوند مرا ببيند كه در طلب حلال مى‌كوشم. آيا گفته خدا عزّ اسمه را نشنيده‌اى

«آيه ... فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ ...» آيا ديده‌اى كه اگر مردى درون خانه رود و در را بر خود ببندد و سپس بگويد: روزى من بر من فرود مى‌آيد، چنين شود؟ آيا او يكى از آن سه گروهى كه دعايشان مستجاب نمى‌شود نيست؟ راوى گويد: گفتم آنان كيانند؟ گفت: ... و مردى كه چيزى دارد و در اتاق خود مى‌نشيند و بيرون نمى‌رود و در تلاش معاش برنمى‌آيد و نمى‌جويد تا آنچه را دارد مى‌خورد، آن گاه به دعا مى‌خواهد، پس بدو پاسخى ندهند» [٤٨] آرى، فضل خداوند و روزى او با كوشش و كار شتابان براى آن به دست مى‌آيد، و از اين روست كه خداى تعالى پس از دعوت به پراكنده شدن گويد

/ ٣٩٦ «وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ‌- و رزق و فضل خدا را طلب كنيد.» يعنى در آن هنگام شما در موقعيّتى قرار داريد كه اميد آن فضل و رزق مى‌رود يا خود را در برابر فضل و بخششى از خداوند مى‌يابيد كه رزق خود را از آن نصيب مى‌بريد.

«وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌- و خدا را فراوان ياد كنيد، باشد كه رستگار شويد.» و اهميّت استمرار در ذكر خدا براى انسان، هنگامى كه در زمين پراكنده مى‌شود و رزق و فضل خدا را مى‌جويد اين است كه او را از انحراف و گرفتار شدن به خطاها به سبب فراموش كردن خدا، بر كنار مى‌دارد، پس كسى كه خدا را به ياد دارد و ذاكر اوست به سوى حرام نمى‌رود و راههاى كج و پيچ در پيچ را نمى‌پيمايد و با مردم ناسره كارى نمى‌كند و به آنان زيان نمى‌رساند، و براى چنين كسى اميد صلاح و رستگارى مى‌رود.