در اين آيه اشاره است به اين كه منظور در دادن صدقه طبقه ثروتمند است، زيرا اين افراد قادر به پرداخت صدقه هستند ديديم كه چگونه اينان از نجوا و در گوشى صحبت كردن بازايستادند، و لذا ماهيت آنان و سخنانشان كه موجب زحمت و آزار پيامبر و مسلمانان را فراهم مى‌آوردند، براى مسلمانان روشن شد.

امام على (ع) هم چنان به نجوا كردن خود با پيامبر خدا (ص) ادامه داد، زيرا آنچه با او در ميان مى‌گذاشت و بحث مى‌كرد اهميّت داشت، و به درستى مطالبى كه بدانها مى‌پرداخت آگاه بود. ضمنا نجوا كردن با پيامبر ارزش داشت كه مؤمن بيش از اينها تقديم كند و او توانگر و دولتمند نبود، بلكه در آن روز بيش از يك دينار براى اين كار نداشت،/ ١٧٤ گويند آن را نيز از يكى از مسلمانان وام گرفت و به ده درهم خرد كرد و تمام آنها را در برابر ده نجوا با پيامبر خدا (ص) تقديم نمود. تا آنجا كه عمر بن خطّاب گفت: «على (رضى اللَّه عنه) [٤٢] را سه (مزيّت) است كه اگر يكى از آنها مرا مى‌بود از نعمتهاى الوان خوشتر مى‌داشتم: همسرى او با فاطمه (رضى اللَّه عنها)، [٤٣] و علمدارى او به روز خيبر، و آيه نجوا». [٤٤] و امام على (ع) گفت: «همانا در كتاب خدا آيه‌اى است كه پيش از من كس بدان عمل نكرده و كسى بعد از من نيز بدان عمل نمى‌كند: آيه نجوا. راستى را كه (آن روز) تنها يك دينار داشتم، آن را به ده درهم خرد كردم و در برابر هر نجوايى كه با پيامبر (ص) كردم يك درهم به تقديم رساندم» و گفت: «آن گاه آن آيه را آيه ديگرى (آيه ١٣) نسخ كرد». [٤٥] [١٣] آن گاه كه اشخاص مورد نظر قصدى را كه در وراى حكم الهى داير بر تقديم صدقه پيش از نجوا وجود داشت فهميدند، و طبيعة كسانى كه با پيامبر (ص)

(٤٢، ٤٣)- اين تعبيرات ترضّى كه ظاهرا از مفسّر است از مأخذ به طريق نقل به متن راه يافته و به رعايت امانت در ترجمه نيز منعكس شده است. در بعضى تفسيرهاى عامّه از جمله كشف الاسرار ميبدى، ج ١٠، ص ٢١ اين قول منسوب به ابن عمر است، در اين صورت آوردن تعبير ترضّى از قول ابن عمر وجهى تواند داشت- م.

[٤٤] - تفسير روح البيان، ج ٩، ص ٣٠٦.

[٤٥] - نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٦٥.