تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١ - شرح آيات
صورت شناخت و معرفت و ايمان فطرى در دلهاى مردم سپرده شده است. و شاهدى كه پيش از اين از سوره اعراف آمده آشكار و مؤيّد اين معنى است.
احتمال دارد كه معنى ايمان همان جنبه عملى آن باشد كه در انفاق متجلّى و نمودار است. پس معنى آيه چنين مىشود: اگر براستى مؤمنايد دعوت پيامبر را در مورد انفاق پاسخ گوييد.
يكى (از مفسّران) گفته است: معنى اين آيه چنين است: اگر از كسانى هستيد كه اين شواهد براى آنان كافى است، ايمان آوريد.
[٩] ديگر بار مىپرسيم: چرا انسان ايمان را نپذيرد و رد كند؟ ايمانى كه خسارت و زيان نيست بلكه خود سودى است كلان، زيرا بيگمان ايمان او را از تيرگيها به روشنايى مىآورد، از ظلمات ظلم و ستم به نور/ ٣٠ عدالت، و از ظلمات عقايدى سخيف كه خرد را از حقايق دور مىكند و در پرده نگاه مىدارد به نور عقيده درست آسانگيرى كه خرد را به شناخت حقايق بر مىانگيزد، و از ظلمات عقدههايى روانى كه لذّت زندگى را مىگيرد، به نور بيدارى و آگاهى. و اين همه به وسيله رسالت خداوند به انسان كامل مىشود.
«هُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ عَلى عَبْدِهِ آياتٍ بَيِّناتٍ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ- اوست كه بر بنده خود آيات روشن را فرو مىفرستد تا شما را از تيرگيها به روشنايى در آورد.» قرآن نقشهاى شامل متكامل و درست از جوانب و ابعاد زندگى براى ما ترسيم مىكند و خرد و نفس را از انديشههاى گمراه كننده و عقدهها و گرهها آزاد مىسازد. براستى قرآن نفس را از رشك و كين و بدگمانى و شك پاك مىكند، و اينها تمام تيرگيها و ظلمات است، و در برابر در آن سازش و عشق و خوش گمانى و همخويى را مىكارد و مىنشاند. چنان كه از مهمترين تيرگيهايى كه هدف رسالتهاى الهى بيرون آوردن انسان از آن است همان نظامهاى فاسدى است كه بر گردن مردم سوار و چيره شده امّت را از پيشرفت باز مىدارد، و بر مردم است كه بدانند ايمان ريشه دارد و انفاق است كه آنان را به رهبريها و جنبشهاى مكتبى