تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٥ - شرح آيات

نمى‌شود مگر آن كه بر/ ١٧٢ مؤمن غير عالم بالاتر باشد، هم چنان كه براى مؤمن به مقامى راضى شود مگر آن كه از مقام غير مؤمن بالاتر باشد. به من بگوييد، خدا گفت: «يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ‌- خدا آنهايى را كه ايمان آورده‌اند و كسانى را كه دانش يافته‌اند به درجاتى برافرازد» يا گفت

خدا كسانى را كه شرافت نسب يافته‌اند درجاتى برافرازد؟ و آيا خداوند عزّ و جلّ نگفته است: «هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌ [٤٠]- آيا آنهايى كه اهل دانشند با آنان كه بى‌دانشند، برابرند؟» پس چگونه بر من ناپسند مى‌شماريد كه او را به سبب توفيقى كه خدا بدو داده است بالا نشانم؟! شكستى كه اين شخص با برهانهاى الهى، كه خدا بدو آموخته، به فلان ناصبى داد، بيگمان از هر شرافت نسبى برتر و والاتر است». [٤١] [١٢] آيات ديگر بار به سخن گفتن درباره نجوا، ولى از ديدگاه و زاويه‌اى ديگر، باز مى‌گردد و آن نجوا كردن با پيامبر خدا (صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم) است، تا مؤمنان به پرداختن صدقه پيش از آن فرمان دهد، و تأكيد مى‌كند كه اين كار براى آنان خير و پاكيزه‌تر است. خداى تعالى گويد

«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا ناجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقَةً- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! چون خواهيد با پيامبر نجوا كنيد پيش از نجوا كردنتان صدقه بدهيد.» دسته‌اى از مسلمانان بودند كه براى برترى جويى بر مردم جايهاى بالا دست را در مجالس مى‌گرفتند و صدر مجالس نزديك به پيامبر (ص) را اشغال مى‌كردند و وانمود مى‌كردند كه از ديگران به حضرتش نزديكترند، و به نجوا كردن با او مى‌پرداختند، و عادتا چيزى كه سودمند باشد يا اقتضاى پنهان گفتن كند به او نمى‌گفتند و چه بسا كه اوقات گرانبهاى پيامبر را به گفته‌هاى خود درباره امور