تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠ - شرح آيات

كار ايشان را از مسئوليت در برابر خدا مصون نمى‌دارد و سودى به آنان نمى‌رساند.

٢- اين كه خالصانه براى خدا باشد، خداى تعالى گويد: «إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌ [٣٧]- همانا خدا از پرهيزگاران مى‌پذيرد» و اين روش اولياء اوست (ع) كه: «وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً. إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً. إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً [٣٨]- و براى دوستى خدا به فقير و يتيم و اسير خوراك مى‌دهند (و گويند) ما از قهر پروردگار خود به روزى كه (از رنج آن) چهره مردم درهم فشرده و دژم است، مى‌ترسيم»، امّا اگر انسان براى نزديك شدن به طاغوت، يا به طمع مقام و منصب، و گذراندن حاجتى نزد رهبرى مكتبى، يا براى ريا كارى با مردم و يا حرص و له له زدن به دنبال شهرت و آبرو هزينه كند، چنين انفاقى وامى نيكو (و به تعبير قرآن «قرضاً حسناً») نيست بلكه همان هزينه بدى است كه سزاوار بازخواست و مجازات است، زيرا راهى است به فساد و ايجاد فساد در جامعه، و بر رهبرى مكتبى واجب است كه در مورد اين گونه از مالداران هشيار باشد كه به تقويت جنبش و دولت اسلامى تظاهر مى‌كنند ولى در واقع در پشت اين تظاهر چيزى جز رسيدن به سود و مصالح خود و پوشاندن خطاهاى خويش و بازى كردن با اقتصاد و جامعه نمى‌خواهند، و شك نيست كه سخن نيكو بهتر از اين گونه انفاق است، و خداى تعالى گفته است: «الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ. قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا/ ٣٧ صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى‌ كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى‌ شَيْ‌ءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ‌