امروز آن روز است كه از شما و از آنان كه كفر ورزيدند باز خريدى نپذيرند و نگيرند و جايگاهتان آتش است،» در مقابل بهشتى كه مردان و زنان مؤمن بدان دست مى‌يابند و كامياب مى‌شوند. و تفاوت ديگر اين كه ولىّ و يار مؤمنان خداوند است و پيامبران و اوليا و نيكوكارانى كه پيشتر نورى به بهشت فرستاده‌اند كه اكنون در برابر آنان حركت مى‌كند،/ ٥٠ اما منافقان و دورويان نه دوستى مى‌يابند و نه يار و مدد كارى و نه جايگاهى جز آتش، و چون سراغ دوستان خود، يعنى ستمگران و شيطانها را كه در دنيا از آنها پيروى مى‌كردند بگيرند به آنان پاسخ رسد

«هِيَ مَوْلاكُمْ‌- اين (آتش) همان دوستدار شماست.» آنان دعوت خدا را كه گفت «آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ‌- به خدا و فرستاده او ايمان آوريد.» رد كردند و نپذيرفتند، آن گاه كه بجاى ايمان نفاق ورزيدند و دو رويى كردند، بجاى فرمانبردارى از پيامبر از رهبريهاى گم كرده راه و گمراه كننده پيروى كردند، و چون به آنان گفته شود: آتش همان دوستدار شماست، به عين يقين مى‌دانند و در مى‌يابند هنگامى كه با ستمكاران دوستى ورزيدند، در واقع دوستى با آتش را برگزيدند (و همان را به خود پسنديدند).

«وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ- و بد جايگاه و پايانه‌اى كه آن است.» بخش اخير (اين آيه) مقابل آن بخش از گفته خداى تعالى درباره مؤمنان است كه گفت: «ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ‌- آن است همان كاميابى بزرگ،» و جايگاه و پايانه‌اى بدتر از تاريكى قيامت، و عذاب دوزخ و خشم پروردگار؟ و اين يك از هر شكنجه و عذابى ديگر شديدتر است كه انسان مورد و هدف خشم و غضب خدا قرار گيرد، و از او دور و مهجور بماند. در دعا آمده است: «اى خداى من و سرور من و مولاى من، در نظر آر و پندار كه بر عذاب و شكنجه‌ات تحمل آوردم و شكيبايى كردم، امّا چگونه بر جدايى و فراق تو شكيبايى توانم، و پندار كه بر گرمى آتشت بردبار ماندم، امّا چگونه از انتظار كرامت تو باز مانم؟ .. بايد بسان گريستن (فرزند) گم كردگان بر درگاهت زار بگريم، و بايد تو را آواز دهم