برانگيختن به انفاق يكسان است، امّا معنى نخستين (به موجب ادلّه) آشكارتر است، به دليل گفته خداى تعالى: «وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى‌ أَجَلٍ قَرِيبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَكُنْ مِنَ الصَّالِحِينَ‌ [١٥]- و از آنچه روزى شما كرديم انفاق كنيد پيش از آن كه مرگ بر يكى از شما فرا رسد، در آن حال گويد پروردگارا اجل مرا اندكى به تأخير انداز تا صدقه (و انفاق) بسيار كنم و از نيكوكاران شوم.» «فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ أَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ- پس آنان را كه از شما ايمان آوردند و انفاق كردند پاداشى بزرگ است.» امّا كسى كه ايمان مى‌آورد و انفاق نمى‌كند، اگر از انفاق واجب خوددارى كرده باشد عذاب دارد، و اگر از انفاق مستحبّ بوده باشد، پاداش او چون پاداش انفاق كنندگان نخواهد بود.

[٨] چرا انسان ايمان به پروردگار خود را ردّ كند و كنار گذارد در حالى كه اوست كه وى را آفريده و روزى مى‌دهد و نگهبانى مى‌كند؟

«وَ ما لَكُمْ لا تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّكُمْ‌- و براى چه شما به خداوند و فرستاده او ايمان نمى‌آوريد، در حالى كه او شما را فرا مى‌خواند كه به پروردگار خود ايمان آوريد؟» اين دعوت و فراخوانى امرى نوپديد و باطل نيست، بلكه با حقيقت سپرده در سرشت هر آفريده‌اى از زمان پيمان بستن او با پروردگار خود همراه است. خداى تعالى گويد: «وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى‌ شَهِدْنا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ. أَوْ تَقُولُوا إِنَّما أَشْرَكَ آباؤُنا مِنْ قَبْلُ وَ كُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ/ ٢٩ أَ فَتُهْلِكُنا بِما فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ. وَ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ وَ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‌ [١٦]

[١٥] - المنافقون/ ١٠.

[١٦] - الاعراف، ١٧٢ تا ١٧٤.