تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥ - شرح آيات
چيزى انفاق كنند؟» انفاق و خرج كردن در راه خدا با صرف مال براى غرضهايى ديگر متفاوت است، زيرا در مورد اوّل انفاق پذيرفته مىشود و پاداش دارد ولى مورد دوم پذيرفته نمىشود و چه بسا آدمى به سبب آن مجازات شود. انفاق نوع نخست را نيز درجاتى است و بعضى از انواع آن را بر نوعى ديگر برترى باشد و اين بسته به سطح و ميزان ايمان صاحب انفاق و شرايط و اوضاع و احوال و دادههاى محيط بر آن است، پس بيگمان كسى كه پيش از فتح مكّه و پيروزى انفاق كرده، حتماً از نظر برترى و درجه بزرگتر (و انفاقش مؤثرتر) است. و اين برترى به جهاتى است كه مهمترين آنها عبارت است از
١- پيشى و سبقت او در گرويدن به حق و اقدام به كار نيك و عمل صالح، و اينكه شايد بسيارى از پيوستگان بعدى به سبب او رهنمايى شده باشند، پس او كسى است كه اين گفته پيامبر (ص) درباره او صدق مىكند كه مىفرمايد: «كسى كه سنّتى نيكو نهد به روز قيامت مزد آن سنت از آن اوست به اضافه مزد آن كس كه بدان عمل كرده است، و اين از مزد هيچ يك از آنان نمىكاهد»، هم چنان كه وى مصداق اين گفته خداى تعالى است كه «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ [٢٧] و پيشگامان پيشگامانند و آنان براستى نزديكان درگاهند.» ٢- نقش او در استقرار حكومت خدا در جامعه، كه اين بيگمان برترى بزرگى است، و بسيارى از/ ٣٣ انفاقها و پيكارهايى كه پس از فتح مكّه صورت گرفته بر اثر همان پيروزى و توفيق نخستين است كه به سبب آن دشوارى بر طرف شد و شرايط و اوضاع و احوال موافق و مخالف روبراه گشت و بسيارى از مردم آماده انفاق در سايه اجتماع مسلمان شدند، و اين آمادگى بيش از آمادگى آنان براى انفاق در دوران خود جنبش و فعاليّت آغازين نهضت بود، چه در آن ايّام مستضعف و ناتوان نگهداشته شده بودند. و شايد اگر آن پيشگامان براى تقويت شالوده اين
[٢٧] - الواقعة/ ١٠ و ١١.