بجای اینکه برای خود کار کند برای پول کار می‌کند ، بجای اینکه پول را وسیله خودش قرار دهد خودش را وسیله پول قرار می‌دهد دائما بر پول‌ می‌افزاید و از خودش کاسته می‌شود حال به نظر شما یک انسان فقیر منیع‌ الطبع و بی‌اعتنا به پول ارزش بیشتری دارد یا یک انسان میلیونر پولداری‌ که می‌تواند مثل این تهران را بخرد ولی یکچنین حالتی دارد ، یعنی‌ انسانیتش را از دست داده ولی پول جمع کرده ؟ گفت :

آنکه از دو نان به منت خواستی

بر تن افزودی و از جان کاستی

حال اگر انسان بر تن بیفزاید و از جان بکاهد چگونه است ؟ این که سود و زیان پولی نیست که بخواهیم به عدد حساب کنیم ، بگوییم اگر از تجارت‌ ضرر کردم از ملاکی استفاده کردم ، حسابش روشن است ، جمع و تفریق می‌کنم ، می‌گویم اینجا یک میلیون تومان ضرر کردم ، آنجا یک میلیون و پانصد هزار تومان درآمد داشتم پس پانصد هزار تومان استفاده کردم اینجا امور کیفی‌ است ، با اینها نمی‌شود قیاس کرد سعدی خوب حرفی می‌زند : انسان زیر بار منت می‌رود و از کسی پولی می‌گیرد ، بعد خودش را چاق می‌کند در حالی که‌ روح خودش را خوار و ذلیل کرده است اینجا ما مقیاس واحدی نداریم که‌ ایندو را در ترازو بگذاریم ، ولی آیا وجدان بشر چه می‌گوید ؟ می‌گوید بهتر است از جان کاسته شود و بر تن افزوده گردد ؟ یا می‌گوید اگر امر دائر میان ایندو شد بگذار انسان فقیر و ضعیف و لاغر بماند ولی مناعت و شخصیتش را حفظ کند ؟ اگر بنا باشد انسان در تکنولوژی پیش برود ولی انسانیتش را از دست‌ بدهد و جوهر انسانیت هم به قول اینها همان آزادی و انتخاب باشد ، یا به‌ حساب ما همان معنویت و عواطف انسانی باشد [ نه تنها تکامل پیدا نکرده‌ بلکه رو به انحطاط هم رفته است ] بشر تکنولوژی اش پیش می‌رود ، هواپیما می‌سازد ، قدرتش زیاد می‌شود ، شهری را با یک بمب خراب می‌کند ، ولی‌ عاطفه انسانی ، آزادمنشی و گوهر انسانیت را از دست می‌دهد .