است; چنانكه مى فرمايد:(وَ ما قَوْمُ لُوط مِنْكُمْ بِبَعيد) (هود/٨٥). در گذشته ياد آور شديم كه حضرت لوط همراه ابراهيم عراق را به قصد شام ترك گفت و شايد از جانب خداوند مأمور شد به سوى شام برود، لذا طبعاً جايگاه قوم شعيب نيز همان مرز وبوم خواهد بود.

در روايات آمده است كه شعيب يكى از پنج پيامبر عرب مى باشد وآنان عبارتند از: هود، صالح، اسماعيل، شعيب وپيامبر اسلام. و از ويژگيهاى شعيب اين بود كه بسيار از خدا خائف بود. [١]

از مجموع آيات وارد در باره قوم شعيب، استفاده مى شود كه دو انحراف ميان آنان شايع بود:يكى بت پرستى به جاى خداپرستى وديگرى كم فروشى در معامله.

قرآن گاهى از اين گروه به نام (أصحاب الأيكة) ياد مى كند; چنانكه مى فرمايد:(وإنْ كان أصْحابُ الأيْكَةِ لَظالِمينَ *فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ وَ إنَّهُما لَبِإمام مُبين). (حجر/٧٨ـ ٧٩).

«به درستى كه اصحاب «ايكه» ستمگران بودند وما از آنان انتقام گرفتيم واين گروه با قوم لوط در مسير وطريق شما به سوى شام هستند. »

اين آيه نيز به گونه اى جايگاه قوم شعيب را مى رساند واين كه در مسير قوم قريش به هنگام سفر به شام قرار دارد.

«ايكه» به درختان پر شاخ وبرگ مى گويند كه شاخه هاى آن به هم مى پيچد. آنان در سرزمينى زندگى مى كردند كه داراى چنين درختانى بوده وقرآن از روزى كه آنان در چنين زمانى هلاك شدند، به «يوم الظلة» تعبير كرده است كه تفسير آن در آينده خواهد آمد.

تا اينجا با خصوصيات منطقه ومحيط زندگى وگرفتاريهاى روحى قوم شعيب

[١] بحار الأنوار، ج١٢،ص٣٨٥.