ظاهر آيه حاكى است كه عذاب الهى اين گروه را پس از ورود به بيت المقدس گرفت. زيرا آنان برخويشتن ستم كردند:(بِما كانُوا يَظْلِمُونَ) واز اطاعت خدا سرباز زدند; چنانكه در آيه سوره بقره مى فرمايد:(بِما كانُوا يَفْسُقُونَ).(بقره/٥٨)

نمونه اى ديگر از لجاجت يا دنيا گرايى بنى اسرائيل

بنى اسرائيل پس از ورود به بيت المقدّس در اطراف آن سرزمين پراكنده شدند. گروهى از آنان در شهرى به نام «ايله»[١] كه يكى از بندرهاى درياى سرخ بهشمار مى رود، زندگى مى كردند. يكى از تعاليم تورات اين بود كه روز شنبه روز فراغت ودورى از كار وكوشش است. گروهى از بنى اسرائيل در ساحل دريا زندگى مى كردند. مشاهده كردند كه روزهاى شنبه ماهيهاى چاق وفربه، نزديكيهاى ساحل مى آيند در حالى كه در غير آن روز جريان چنين نبود: يا ماهى چاق به چشم نمى خورد واگر هم ديده مى شد بسيار كم بود. حالا علّت اين تبعيض چه بود؟ آيا واقعاً ماهيها به حسب مرور زمان در روزهاى شبنه احساس ايمنى مى كردند و از اينرو آن روز در ساحل ظاهر مى شدند يا اين كار به فرمان الهى بود كه گروهى در بوته امتحان قرار گيرند؟ آنان به فكر افتادند با كلاه شرعى هم شرع را راضى كنند وهم نفس خويش را. به اين فكر افتادند كه حوضچه هاى بزرگى در ساحل دريا ايجاد كنند. آنگاه با كندن نهرهايى ميان دريا وحوضچه ها اين دو را به هم متصل سازند هنگامى كه آب دريا بالا مى آمد وبه اصطلاح «مد» آن شروع مى شد، آب دريا همراه با ماهيهاى فربه از طريق نهرها وارد حوضچه هاى بزرگ ومتعدد مى شدند. آنگاه كه جزر دريا وفرو نشستن آن شروع مى شد،آنان راه بازگشت آب را مى بستند سپس روز يكشنبه به صيد آنها مى پرداختند وبا خود چنين مى انديشيدند كه هم به

[١] طبرسى، مجمع البيان، ج٢٢ص٤٦١.