٣ـ شريعت او به عنوان تبصره اى بر شريعت تورات تلقى شده است، تو گويى حضرت مسيح همه آنچه را در تورات تشريع شده، پذيرفته است، جز مواردى كه حرام بوده وبه وسيله او حلال گشته است; چنانكه مى فرمايد:

( وَ لأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الّذى حُرِّمَ عَلَيْكُمْ).

٤ـ او تصديق كننده پيامبران پيشين وتورات ودر عين حال مبّشر پيامبر پس از خود بوده است:(مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوراةِ). چنانكه مى خوانيم:(وَ مُبَشِّراً بِرَسُول يَأتى مِنْ بَعْدى اسْمُهُ أحْمَدُ).

نتيجه اينكه او با نبوت وشريعت وكتاب خود براى اصلاحاتى برانگيخته شد تا زمينه را براى پيامبر موعود فراهم سازد.

٥ـ او به عنوان داور در باره اختلافات بنى اسرائيل برانگيخته شده بود; چنانكه مى فرمايد:

(وَ لأُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الّذى تَخْتَلِفُونَ فيهِ فَاتَّقُوا اللّهَ وَ أطيعُونِ). (زخرف/٦٣)

***