آيه هاى سوره هاى نساء وانعام حاكى از اين است كه ايوب از پيامبران بزرگ الهى است تا آنجا كه نام او در كنار پيامبرى مانندحضرت مسيح وارد شده است. قرآن در سوره انعام داود را از ذريّه نوح مى شمارد.

بنابراين نمى توان طبقه او را معيّن كرد، ولى احتمال دارد كه ضمير در «من ذريّته» به ابراهيم برگردد. در اين صورت مى توان گفت او پس از سليمان بوده است. زيرا مى گويد:(وَمِنْ ذُرِّيَّتِهِ داوُدَ وَ سُلَيْمانَ وَ أيُوبَ).

البته اين استظهار تا آنجا حجّت است كه دليلى بر خلاف نباشد ولذا پس از ايّوب، يوسف وموسى وهارون آمده كه مسلّماً بر داود وسليمان مقدّم بودند.

برخى گفته اند: ضمير در «من ذريّته» حتماً به نوح برمى گردد، نه به ابراهيم. به گواه اينكه بعدها لوط را بر اين افراد عطف مى كند ومى گويد:(وَإسْماعيلَ وَاليَسَعَ وَ يُونُسَ وَ لُوطاً وَ كُلاّ ً فَضّلْنا عَلَى العالَمينَ)(انعام/٨٦). در صورتى كه مى دانيم لوط از فرزندان ابراهيم نبود، بلكه پيامبر معاصر او بود واز شريعت ابراهيم پيروى مى كرد. در عين حال بازگشت ضمير به ابراهيم روشنتر به نظر مى رسد. هر چند نام ابراهيم در چند آيه قبل (انعام/٧٤) آمده است .امّا مسأله عطف لوط بر آنها

[١] مفردات راغب، ماده غسل.