افرادى از بنى اسرائيل به عنوان تحقيق از شرايط حاكم بر منطقه، اعزام شدند. آنها به هنگام بازگشت از قدرت فوق العاده ساكنان آن سرزمين سخن گفتند وهمين سبب شد كه بنى اسرائيل ازحركت به سوى سرزمين موعود خود دارى كنند وبگويند:«ما را ياراى مقاومت ونبرد باآنان نيست.» حتّى با كمال وقاحت به موسى بگويند:«تو با خدايت برويد نبرد كنيد و دشمن را بيرون رانيد، آنگاه ما پشت سر شما وارد مى شويم».

درست است كه گزارش از نيروهاى موجود در منطقه، در كيفيت تصميم گيرى آنان مؤثر بود، ولى اين تأثير نسبت به روحيه اى كه بر بنى اسرائيل حكومت مى كرد، ناچيز بود.

بنى اسرائيل ساليان درازى در اسارت فرعون بودند. به زندگى ذلّتبار عادت كرده بودند. هنوز مزه آزادى واستقلال را درست نچشيده بودند. از اين جهت، انگيزه اى براى جهاد ونوشيدن شربت شهادت در خود احساس نمى كردند.

قرآن اين بخش از زندگى موسى با بنى اسرائيل را چنين بيان مى كند:

١ـ (وَإذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ يا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إذْ جَعَلَ فيكُمْ أنْبِياءَ وَجَعَلَكُمْ مُلُوكاً وَ آتاكُمْ ما لَمْ يُؤْتِ أحَداً مِنَ العالَمينَ).

٢ـ (يا قَوْمِ ادْخُلُوا الأرضَ المُقَدّسَةَ الّتى كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَلاتَرتَدُّوا عَلى أدْبارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرينَ).

٣ـ (قالُوا يا مُوسى إنَّ فيها قَوْماً جَبّارِينَ وَ إنّا لَنْ نَدْخُلَها حَتّى يَخْرُجُوا مِنْها فَإنْ يَخْرُجُوا مِنْها فَإنّا داخِلُونَ).

٤ـ (قالَ رَجُلانِ مِنَ الّذينَ يَخافُونَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُواْ عَلَيْهِمُ البابَ فَإذا