يونس در سرزمين عراق براى هدايت قوم خود مبعوث شد. او هرچه دعوت كرد ا ز دعوت خود نتيجه نگرفت. بنابه نقل مفسران فقط دو[١] نفر به او ايمان آوردند كه يكى عالم وديگر عابد بود.جام صبر يونس لبريز شد. سرزمين قوم خود را با نفرين ترك گفت وبه آنان گفت: پس از سه روز عذاب نازل مى گردد. ولى از نقطه دور شاهد اوضاع قوم خويش بود وآثار عذاب نيز هويدا گشت. قوم او سراغ عالم رفتند. او گفت: به خدا پناه ببريد وگريه وناله سردهيد. رو به بيابانها بگذاريد تا از اين طريق رحمت خدا را جلب كنيد. در اين لحظه به تدريج عذاب بر طرف شد وآنان به زندگى خود باز گشتند; چنانكه مى فرمايد:(فَلَولا كانتْ قريةٌ آمَنَتْ فَنَفَعَهَا إيمانُها إلاّ قَومَ يُونُسَ لمّا آمَنُوا كَشَفْنا عَنْهُمْ عَذابَ الخِزىِ فى الحَياةِ الدُّنيا وَ مَتَّعَناهُمْ إلى حين).

در اينجا سؤالى مطرح است وآن اينكه ايمان، هنگام نزول عذاب سودى نمى بخشد و در همين سوره در چند آيه قبل ياد آور مى شود كه وقتى فرعون در ميان دريافرو مى رفت، ابراز ايمان كرد وگفت:(آمَنْتُ أنّهُ لاإلهَ إلاّ الّذى آمَنْتْ بِهِ بَنُوا إسرائيلَ وأنَا مِنَ المُسْلِمينَ). ولى در پاسخ به او گفته شد: (ألآنَ وَ قَدْ عَصَيْتَ قَبْلُ وَكُنْتَ مِنَ المُفسِدِينَ)(يونس/٩٠ـ٩١).

وباز در سوره غافر ايمان به هنگام نزول عذاب رابى ثمر معرفى كرده و مى فرمايد:(فَلَمّا رَأوا بَأسَنا قالُوا آمَنّا بِاللّهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكينَ*فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إيمانُهُمْ لَمّا رَأوا بَأسَنا سُنَّتَ اللّهِ الّتى قَدْ خَلَتْ فى عِبادِهِ وَ خَسِرَ هُنالِكَ

[١] مجمع البيان،٣/١٣٥.