١ـ ما به تو وحى كرديم، همچنان كه به نوح وپيامبران پس از او وحى كرديم. ما به ابراهيم واسماعيل واسحاق ويعقوب واسباط وعيسى وايوب ويونس وهارون وسليمان وحى كرديم وبه داود زبور را داديم.

٢ـ ما به ابراهيم، اسحاق ويعقوب را بخشيديم. همگان را هدايت نموديم ونوح را قبل از آنها هدايت كرديم واز ذريّه او نوح(وبنابه احتمالى ابراهيم)، داود وسليمان وايوب و يوسف و موسى وهارون است واين چنين نيكو كاران را پاداش مى دهيم.

٣ـ به ياد آر ايوب را آنگاه كه خداى خود را خواند وگفت: خدايا وضع ناگوار وگرفتارى سختى به من روى آورده وتو ارحم الراحمين هستى.

٤ـ نداى او را پاسخ گفتيم. وضع ناگوار وگرفتارى او را برطرف كرديم وخانواده اورا به او باز گردانديم وهمانند آن را نيز به او داديم. واين به خاطر رحمتى بود از ما به ايوب ومايه ياد آورى است براى افراد عبادت كننده.

٥ـ بنده ما ايوب را به خاطر بياور آنگاه كه گفت: شيطان مرا به رنج وعذاب افكنده است.

٦ـ (به او خطاب شد) پاى خود را حركت بده(آبى نمايان گرديد.) اين آبى است مايه شستشوى بدن وخنك ونوشيدنى.

٧ـ خانواده او را به او بخشيديم وهمانند آن را نيز به او داديم. اين كار رحمتى بود از جانب ما ومايه ياد آورى خردمندان.

٨ـ دسته اى از چوبهاى نازك را برگير وبا آن بزن وسوگند خود را مشكن. او را بردبار يافتيم. چه نيكو بنده اى بود كه به سوى خدا توجّه زيادى داشت.