حضرت مسيح در ميان تكليفها نماز وروزه را ياد مى كند واين نشانه اهميّت اين دو فريضه است واز ميان ايّام عمر، سه روز حساس را متذكر مى شود كه براى بشر اهميّت فوق العاده دارد. زيرا هر يك از آنها آغاز زندگى جديد است: روز ولادت، روز مرگ، وروز برانگيختگى.

امام هشتم (عليه السلام) مى فرمايد:در سه نقطه انسان را بيش از موارد ديگر وحشت فرا مى گيرد:١ـ روزى كه زاييده مى شود وديده به جهان مى گشايد. ٢ـروزى كه مى ميمرد وسراى ديگر واهل آن را مشاهده مى كند.٣ـ روزى كه برانگيخته مى شود و احكام وداوريهايى را مى بيند كه در اين دنيا نديده بود.خدا بر يحيى در اين سه موضع درود فرستاد; همچنان كه مسيح (عليه السلام) نيز در اين سه موضع بر خود درود فرستاد.[١]

تا اينجا سرگذشت تولّد مسيح به پايان رسيد. قرآن پس از بيان اين سرگذشت ياد آور مى شود كه سرگذشت مسيح همين است وگفتار حق در باره تولّد اوهمين است كه شنيديد. آنگاه نتيجه مى گيرد نبايد تولّد مسيح را بدون ازدواج، نشانه فرزندى او براى خدا بگيريد. مسأله بكر زايى اوجنبه اعجاز دارد واراده خدا بر همه چيز نافذ است. اگر مشيّت او بر تولد انسانى بدون سبب طبيعى تعلّق گرفت، به فرمان او تحقّق مى پذيرد: (ذلِكَ عِيسَى ابنُ مَريَم قَولَ الحَقِّ الّذى فيهِ يَمْتَرونَ* ما كانَ للّهِ أنْ يَتَّخذَ مِنْ وَلَد سُبْحانَهُ إذا قَضى أمْراً فَإنّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُون).

ما در باره عقايد نادرست مسيحيان در مورد حضرت مسيح در فصل جداگانه سخن خواهيم گفت.

***

[١] بحار، ج١٤، ص١٧١ به نقل از خصال وعيون أَخبار الرضا (عليه السلام).