٢ـ ياد آورى نعمتهاى الهى: شعيب قوم خود را متوجه نعمتهاى الهى كرد كه لازمه آن فرمانبردارى از چنين منعمى است. او ياد آورى كرد كه شما گروه كمى بوديد و خدا جمعيت شما را بالا برده است ودر نتيجه نيرومند شده ايد: (وَاذْكُرُوا إذْ كُنْتُمْ قَليلاً فَكَثَّرَكُمْ )،گاهى دايره نعمت را بالاتر نشان مى دهد وآن اينكه: (وَاتَّقُوا الّذى خَلَقَكُمْ وَ الجِبِلَّة الأوّلينَ)(شعراء/١٨٤):«از مخالفت خدا كه شما وپيشينيان را آفريده است بپرهيزيد.»

٣ـ ياد آورى سرنوشت تبهكاران: شعيب ياد آور شد كه شما مردم بايد از سرنوشت تبهكاران گذشته درس عبرت بگيريد. مبادا به سرنوشت اقوام نوح وهود وصالح گرفتار شويد ونزديكترين درس عبرت براى شما سرنوشت قوم لوط است كه در همسايگى شما قرار داشتند وبه خاطر مخالفت با خدا نابود شدند. چنانكه مى فرمايد:

(وَ يا قَوْمِ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقاقِى أن يُصيبَكُمْ مِثْلُ ما أصابَ قَوْمَ نُوح أوْ قَوْمَ هُود أوْ ْ قَوْمَ صالح وَ ما قَوْمُ لُوط مِنْكُمْ بِبَعيد). (هود/٨٩)

وباز مى فرمايد:(فَانْظُروُا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ المُفْسِدينَ). (اعراف/٨٦)

٤ـ تهديد به عذاب: از نظر جريان طبيعى اگر روشهاى پيشين مؤثر نشد، بايد از روش تهديد به عذاب الهى بهره بگيرد. او نيز چنين كرد و رو به دو گروه مؤمن وكافر كرد وگفت:(فَاصْبِرُوا حَتّى يَحْكُمَ اللّهُ بَيْنَنا وَ هُوَ خَيْرُ الحاكِمينَ) (اعراف/٨٧). ودر آيه ديگر تهديد به عذاب را صريحتر از آيه پيشين بيان كرد: ومى گويد:َ (وَإنّى أخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْم مُحيط).(هود/٨٤)

امور ياد شده روش تبليغ حضرت شعيب است. البته او در مقام تبليغ، مانند ديگر پيامبران استفاده كرد و گفت براى دعوت خود مزد وپاداش نمى طلبد وموفقيت