دنيا باز مى داشت. وقتى آنان قسمت قابل ملاحظه اى از تذكرات مسيح را به دست فراموشى سپردند، نتيجه اين شد كه جنگ ونزاع در ميان آنان تا روز قيامت راه يافت واين پيامد تلخ، نتيجه انحراف از تعاليم الهى است.

در نخستين آيات به اين حقيقت اشاره شده است; آنجا كه مى فرمايد:(وَمِنَ الّذينَ قالُوا إنّا نَصارى أخَذْنا مِيثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظّاً مِمّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأغْرَيْنا [١] بَيْنَهُمُ العَداوَةَ وَ البَغْضاءَ إلى يَوْمِ القِيامَةِ وَ سَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللّهُ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ).

اين آيه حاكى است كه خدا از آنان ميثاق وپيمان گرفته بود، ولى متعلَّق ميثاق در آيه ذكر نشده است. ممكن است متعلَّق آن استوارى در توحيد باشد، به گواه اينكه در آيه قبل «ميثاق گيرى» از بنى اسرائيل به وسيله موسى نيز بيان شده است; آنجا كه مى فرمايد:(وَلَقَدْ أخَذَ اللّهُ مِيثاقَ بَنى إسْرائيلَ) (مائده/١٢).

ممكن است متعلَّق ميثاق در هر دو آيه علاوه بر حفظ توحيد، ايمان به پيامبران وفرمانبردارى از آنان در همه زمينه ها باشد. به گواه اينكه در همان آيه مربوط به بنى اسرائيل، مسأله اقامه نماز واداى زكات وايمان به پيامبران ويارى دادن به آنان را مطرح نموده و مى فرمايد:

(قالَ اللّهُ إنِّى مَعَكُمْ لَئِنْ أقَمْتُمُ الصّلاةَ وَ آتَيْتُمُ الزَّكاةَ وَ آمَنْتُمْ بِرُسُلى وَعزَّرْتُمُوهُمْ وَ أقْرَضْتُمُ اللّهَ قَرضاً حَسَناً لأُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ) (مائده/١٢). «خدا به بنى اسرائيل گفت: من با شما هستم اگر نماز را بر پاى داشته،زكات بپردازيدوبه پيامبران من ايمان آورده آنان را يارى دهيد وبه خدا قرض نيكو دهيد. در اين صورت من لغزشهاى شما را مى بخشم».

در هر حال امّت بنى اسرائيل ـ چه در عصر حضرت موسى وچه در زمان

[١] اغراء به معناى تشويق وترغيب ووادار كردن كسى به كار ناپسند است واغراى الهى در اين آيه نتيجه اعمال آنهاست،يعنى كارهاى ناشايست آنان منتهى به جنگ طلبى گرديد، نه اينكه خدا آنان را به چنين كارى تشويق كرد.