قرآن اعترافات ياد شده در فوق را چنين نقل مى كند:(أنّى يَكُونُ لَهُ المُلْكُ وَ نَحْنُ أحَقُّ بِالمُلْكِ مِنْهُ وَ لَمْ يُؤْتَ سَعةً مِنَ المالِ)(بقره/٢٤٧).

جمله نخست، يعنى:(أنّى يَكُونُ لَهُ المُلْكُ )اشاره به دو اعتراض اوّل است وجمله دوّم اشاره به اعتراض سوّم است.

خدا به دو اعتراض نخست آنان پاسخ داده ومى فرمايد:«شرط فرماندهى گزينش خداست وخدا طالوت را بر شما برگزيده است وگزينش خداوند در فرماندهى كافى است، خواه در نياكان او چنين مقامى باشد يا نباشد».

ودر پاسخ اعتراض سوّم آنان مى فرمايد:«شرط فرماندهى لياقت است وآن در دانش وبينش وقدرت بدنى وظاهرى خلاصه مى شودوطالوت هر دو را داراست وبنى اسرائيل وديگران بدانند خدا فرماندهى را به هر كسى خواست مى دهد وخدا در كار خود در گرو تصويب انسانها نيست، هر چند تمام كارهاى او عالمانه وحكيمانه است». وبه مجموع اين پاسخها با اين آيه اشاره مى كند:

( إِنَّ اللّهَ اصْطَفيهُ عَلَيْكُمْ وَزادَهُ بَسْطَةً فى العِلْمِ وَ الجِسْمِ وَ اللّهُ يُؤْتى مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ وَاللّهُ واسِعٌ عَليمٌ). (بقره/٢٤٧)

بنى اسرائيل مانند هميشه به گزارش پيامبر خود اكتفا نكردند واز او درخواست كردند كه بايد اين فرمانده نشانه اى از خدا داشته باشد. خطاب آمد كه نشانه فرماندهى او بر بنى اسرائيل اين است كه پيش از رهسپارى به ميدان نبرد، صندوقى است كه در آن تورات وآنچه آل موسى وهارون به ارث گذارده وبه غارت رفته بود، وجود دارد و در حالى كه فرشتگان آن را حمل مى كنند به سرزمين فلسطين باز مى گردد.

توضيح اينكه در نبردى كه بنى اسرائيل با عمالقه عرب داشتند، توراتى كه خدا آن را بر موسى نازل كرده ودر ميان صندوقى قرار داشت به غارت رفته بود. گويا