درخواست، همين را فهميد. لذا رو به درگاه الهى كرد وگفت:پروردگارا! براى ما خوانى از طعام از آسمان فرو فرست تا علاوه بر اين غايات چهارگانه، دو نتيجه ديگر نيز داشته باشد:

الف: اين روز براى حاضران وآيندگان روز مبارك وعيد باشد. يعنى امّت من در آينده چنين روزى را عيد بگيرند.

ب: نشانه اى از تو باشد تا از اين طريق قلوب به توحيد تو ونبوت من جذب گردند.

سرانجام به يكى از صفات جمال الهى(خير الرازقين) متوسل شده واين درخواست رامطرح مى كند:(قالَ عيسَى ابنُ مَرْيَمَ اللّهُمَّ رَبَّنا أنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا عيداً لأوّلِنا وَ آخِرنا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أنْتَ خَيْرُ الرّازِقينَ).

اين دعا در ميان دعاهاى قرآن از تركيب خاصّى بر خوردار است. زيرا دعاهاى ديگر با لفظ «ربّنا» آغاز مى شوند ولى اين دعا با كلمه (اللّهُمَّ رَبَّنا) شروع شده است. تو گويى مى خواهد رحمت بيشتر خدا را جلب كند. وشايد علّت آن اين بوده كه شاگردان مسيح قبلاً معجزات باهر وروشن او را ديده بودند. در چنين شرايط درخواست معجزه شايد مناسب با مقام ايمان واخلاص نبوده وپيامدهاى ناگوارى داشته باشد. در اين موقع او ناچار است با احتياط كامل با آوردن كلماتى كه بيشتر رحمت حق را جلب مى كند، درخواست خود را مطرح كند.

از آيه نكته ديگرى نيز استفاده مى شود وآن اينكه اگر در شرايطى رحمت عظيمى شامل حال امّتى بشود، مى توان آن روز را عيد رسمى اتخاذ كرد; همچنان كه حضرت مسيح روز نزول مائده را براى امّت خود روز عيد معرفى كرد تا حاضران وآيندگان در هر سال آن روز را عيد بگيرند.

بنابراين روز ولادت پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) يا بعثت او يا هر روزى كه در آن مائده معنوى عظيمى به سوى امّت فرود آمده باشد، مى تواند روز عيد باشد. زيرا ثمرات