سرانجام خدا از بازگشت همگان به سوى خويش گزارش مى دهد واينكه در روز معيّنى در باره آنان حكم وداورى خواهد كرد; آنجا كه مى فرمايد:( ثُمَّ إلَىَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فيما كُنْتُمْ فيهِ تُخْتَلِفُونَ).

آنگاه خدا در دو آيه بعد به تفصيل آنچه كه در جمله قبل آمده است، مى پردازد ومى فرمايد:گروه كافر را به شديدترين عذاب در دنيا وآخرت معذّب مى نمايد وبراى آنان ياورى نيست. طبعاً عذاب دنيوى آنان به وسيله همان گروه مؤمن خواهد بود وعذاب اخروى به وسيله آتش دوزخ; چنانكه مى فرمايد:(فَأمَّا الّذينَ كَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَديداً فِى الدُّنيا وَ الآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرينَ).

سپس در باره مؤمنان كه شق ديگر آن اجمال است، ياد آور مى شود كه خدا در مقابل ايمان وعمل صالح آنان پاداش خواهد داد:(وَ أمّا الّذين آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ فَيُوَفّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَ اللّهُ لا يُحِبُّ الظّالِمينَ).[١]

تفسير آيه دوّم

تا اينجا با مفاد آيه نخست آشنا شديم ونتيجه آن اين است كه خداوند عيسى را با همان هويت خارجى از دست كافران نجات داد وبالا برد، بدون آنكه وى را بكشند. امّا اين كه هم اكنون زنده است، هرگز از آيه به دست نمى آيد. فقط مى رساند كه او زنده بالا برده شد. اكنون در باره آيه دوّم سخن مى گوييم:

آيه دوم در مقام نقد عقيده يهود در باره مسيح است كه مى گفتند: ما مسيح را كشته وبه دار زديم. خدا در مقابل اين مدعا با شدت مطالبى را ياد آور مى شود:

[١] «يوفّيهم» يعنى پاداش كامل دادن به مؤمنان. واين مى رساند كه ماده «وفى» اگر از باب تفعيل باشد، به معناى اعطاى كامل است واگراز باب تفعّل باشد، به معنى اخذ كامل است.