مقصود از اين تسبيح، تسبيح تكوينى نيست، زيرا اين نوع از تسبيح اختصاص به كوه وپرندگان ندارد، چنانكه به هنگام تسبيح گفتن داود، نيز اختصاص ندارد، زيرا تمام موجودات جهان در هر زمان با زبان تكوينى، خدا را تسبيح وتنزيه مى كنند وآفرينش دقيق وموزون آنها از كمال آفريدگار آنها حاكى است. اين تسبيح از نوع تسبيح آگاهانه موجودات است،(از قبيل تسبيح انسانها وفرشتگان) وآيات قرآنى در پاره اى از موارد بر چنين تسبيحى گواهى داده است وما مشروح اين بحث را در جلد دوّم اين تفسير ياد آور شده ايم.[١]

٤ـ يكى از نعمتهاى خدا به داود اين بود كه به وى فرزند پارسا ودانا ودادگر عادل عطا فرمود ودر بحث آينده، مناظره داود با سليمان را پيرامون تفسير موضوعى آيات بيان خواهيم كرد;چنان كه مى فرمايد: (وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلِيمانَ نِعْمَ العَبْدُ إنّهُ أوّابٌ).

جمله «نعم العبد» ستايشگر فرزند داود است كه او بنده خوب خدا بود وپيوسته به او توجّه داشت.

٥ـ خدا به او حكومت وفرمانروايى بخشيد واز مجموع آيات استفاده مى شود كه او هم حاكم وزمامدار وهم حكيم ودانا بود. چنانكه مى فرمايد:

(وَ آتاهُ اللّهُ المُلْكَ وَ الحِكْمَةَ وَ عَلَّمَهُ مِمّا يَشاءُ).

«ما به او فرمانروايى وحكمت داديم واز آنچه كه خدا مى خواست به او آموخت».

داود جانشين خدا در امر داورى

آيات قرآن گواهى مى دهد كه داود جانشين خدا در زمين در امر داورى بود

[١] منشور جاويد:ج٢، ص٨٥ ـ ١١٠.