همان طور كه ياد آور شديم، انسان در درخواست هر موضوعى بايد خدا را به نام خاص ومتناسب آن موضوع بخواند. در اينجا بهترين اسم وصفت (خَيْرُ الرّازِقينَ) است نه «أرْحَمُ الرّاحِمينَ» و«جبّار» و«منتقم» ومانند آن. بالأخص كه عارفان مى گويند هر اسمى براى خود تجلّى ويژه اى دارد ورابطه تجلّى با آن اسم رابطه خاصى است.

دعاى حضرت مسيح به هدف استجابت رسيد وخدا وعده نزول مائده داد. امّا يك نكته باريكتر از مو را يادآور شد وآن اينكه پس از مشاهده اين نوع از معجزه ها اگر كسى به آيين تو كفر ورزد، به شديدترين عذاب محكوم مى شود; عذابى كه در جهان بى سابقه است. زيرا كفر پس از مشاهده اين همه دلايل روشن نشانه پليدى طينت وخبث باطن وسقوط اوست; چنان كه مى فرمايد:

(قالَ اللّهُ إنّى مُنَزِّلُها عَلَيْكُمْ فَمَنْ يَكْفُرْ بَعْدُ مِنْكُمْ فَإنّى أُعَذِّبُهُ عَذاباً لاأُعَذِّبُهُ أحَداً مِنَ العالَمينَ).

مفسران در نزول مائده اختلاف كرده اند كه آيا مائده نازل شد يا اينكه حواريون پس از شنيدن گفتار خدا از درخواست خود منصرف شدند؟ ظاهر آيه حاكى از نزول آن است; آنجا كه مى فرمايد:(إنّى مُنَزِّلُها عَلَيْكُم).

ملاحظه اين آيه با آيه قبل گواهى مى دهد كه انزال با تنزيل معنى واحدى دارند، نه اينكه انزال در مورد نزول دفعى، وتنزيل در مورد امر تدريجى به كار مى رود.زيرا حضرت مسيح درخواست خود را با جمله ( أَنْزِلْ عَلَيْنا ) آغاز كرد، وخدا آن را با (مُنَزِّلُها)پاسخ داد.

در هر حال ضمير در (أُعَذِّبُهُ) به اصطلاح منصوب به نزع خافض است وحرف جر محذوف است ومقصود اين است كه«لاأُعذبُ بهِ» و مرجع ضمير عذاب است كه مقصود از آن اسم مصدر است; يعنى كسى را مانند اين عذاب، كيفر