منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٧٥

١٥ـ قدور: جمع قدر به معنى ديگ بزرگ كه در آن غذا طبخ مى شود.

١٦ـ راسيات: جمع راسية، به معنى چيزهاى ثابت. مراد ديگهاى ثابت وغير متحرك است.

تفسير موضوعى

تا اينجا با مفردات آيات مورد بحث در سه بخش آشنا شديم. اينك به تفسير موضوعى آنها مى پردازيم.

دراين آيات مى خوانيم كه سليمان براى اداره كشور بزرگى كه بر آن حكومت مى كرد وقدر مسلّم از شام تا يمن را در بر مى گرفت، از سه نيروى بزرگ برخوردار بود:

الف: باد كه وسيله سريع السيرى بود كه از آن در مقاصد خود استفاده مى كرد.

ب: مسّ مذاب كه از آن در صنايع بهره مى برد.

ج: نيروهاى فعّال جن وشياطين ويا خبر آور، مانند مرغان.

مسلّماً در ساختن يك تمدن اين سه نيرو نقش تعيين كننده دارند.

در باره نيروى نخست، خداوند باد را مسخّر او ساخته بود كه به فرمان او حركت مى كرد. گاهى به صورت توفنده وگاهى به صورت آرام. شايد در مراحلى از باد عاصفه بهره مى گرفت، ودر مرحله اى ديگر از باد رخاء (آرام) بهره مى جست ويا پيوسته از باد توفنده استفاده مى كرد، ولى حركت او مانند هواپيما، آرام وخالى از اضطراب بود رخاء. مهم اين است كه باد به فرمان او بود واو مسير باد را تعيين مى كرد. حالا سليمان از اين باد چگونه بهره مى گرفت، در خودقرآن چيزى نيامده است. آنچه در قرآن است، اين است كه باد به فرمان او حركت مى كرد ودر نيمه اوّل روز مسافت يك ماه ودر نيمه دوّم روز مسافت يك ماه ديگر را طى مى كرد; چنانكه