در گفتار نخست، آنان را به عنوان جانشينان بد توصيف مى كند ومى فرمايد:( بِئْسَما خَلَفْتُمُونى مِنْ بَعْدى) وعلّت آن روشن است. زيرا بر خلاف تعاليم موسى گام برداشتند. او پيامبر توحيد بود وآنان به شرك گرويدند.

در گفتار دوّم، ياد آور مى شود كه به فرمان پروردگارتان شتاب كرديد: (أَعَجِلْتُمْ أ مْرَ رَبِّكُمْ) اين سخن را موقعى مى گويند كه يك انسان پيرو، در غياب رهبر خود به كارى دست بزند كه برخلاف منويات او باشد. مى گويند:«چرا عجله كردى؟» البته اين نه بدان معناست كه مى بايست صبر كرده باشيد تا من برگردم آنگاه به شرك بگراييد، بلكه اين نوعى تعبير ملامت آميز است ومقصود اين است كه چه انگيزه اى شما را به اين كار عجولانه برانگيخت؟

در گفتار سوّم، آنان را به نزول عذاب از طرف پروردگار وگسترش ذلّت در زندگى دنيوى تهديد مى كند; چنانكه مى فرمايد: (إنَّ الّذينَ اتَّخَذُوا العِجْلَ سَيَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبّهِمْ وَ ذِلَّةٌ فى الحَياةِ الدُّنْيا وَكَذلِكَ نَجْزِى المُفْتَرينَ). مشروح غضب وذلّت در تفسير آيه ٥١ بقره خواهد آمد.

در پيام چهارم، وعده هاى نيكوى خدا را به بنى اسرائيل ياد آور مى شود. وعده هايى كه با آزادى از چنگال فرعون شروع شده وبا ورود به سرزمين مقدّس پايان مى پذيرد. آيا شايسته مقام شكرگزارى اين بود كه غير خدا را پرستش كنيد؟! چنا نكه مى فرمايد:( أَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْداً حَسَناً).

در پيام پنجم، ياد آور مى شود كه جدايى من از شما خيلى طولانى نبود ونبايد در اين غيبت كوتاه من، تعاليم مرا به دست فراموشى بسپاريد:( أَفَطالَ عَلَيْكُمُ العَهْدُ).

در آخرين پيام مى گويد: شما با پرستش گوساله عملاً خواستيد خشم خدا را عليه خود برانگيزيد وپيمانى كه با من بسته بوديد شكستيد: (أَمْأَرَدْتُمْ أَنْ يَحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَخْلَفْتُمْ مَوعِدى).