در دامن خود پرورش دهند»،چنانكه مى فرمايد:(فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَونَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوّاً وَ حَزَناً ) .ميان اين دو بيان در حالى كه هر دو درست هستند،تفاوت روشنى است.

٣ـ در سوره طه علّت گرايش فرعون وهمسرش آسيه به موسى وارد شده كه چگونه با آن همه كشتارهاى فراوان اين بچه را نكشتند ودر آغوش خود پرورش دادند وآن اينكه خدا محبت موسى را در دل آنان يا همه افراد قرار داد، چنانكه مى فرمايد: (وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِنّى): «محبتى از خود بر تو قرار دادم.» واين نكته در سوره قصص نيامده است.

٤ـ در سوره طه جمله اى بر جمله پيشين عطف شده و آمده است: (ولْتُصْنَعْ عَلى عَيْنى) القاى محبت موسى در دل فرعون براى اين بود كه زير نظر عنايت الهى پرورش پيدا كنى. واگر چنين محبتى در دلها نداشت، او نيز سرانجامى مانند سرانجام ديگر كودكان پيدا مى كرد واز رشد وبزرگ شدن او جلوگيرى به عمل مى آمد. در حقيقت القاى محبت بود كه به او بقا ودوام بخشيد ودر نتيجه زير نظر خدا بزرگ شد. اين نكته نيز در سوره قصص نيامده است.

٥ـ در سوره طه ياد آور مى شود كه من تو را براى كار خود( وحى و رسالت) آرايش دادم:(وَ اصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسى). [١] اين نكته هم در سوره قصص نيست.

٦ـ در سوره قصص موضوع دلدارى مادر به صورت روشن به چشم مى خورد. چنانكه مى گويد:(ولاتَخافى وَ لاتَحْزَنى إِنَّا رادُّوهُ إلَيْكِ): به مادر گفتيم: «مترس وغم مخور او را به سوى تو باز مى گردانيم». در حالى كه درسوره طه به جمله (لاتحزن)اكتفا شده است.

٧ـ آيات سوره قصص آنچنان به مادر اميدوارى مى بخشد كه نه تنها از شرّ فرعون نجات پيدا مى كند، بلكه او در آينده از پيامبران خواهد بود; چنانكه

[١] راغب مى گويد:الاصطناع المبالغة فى اصلاح الشيء.